یلم «تقاطع نهایی» به کارگردانی سعید جلیلی، با تکیه بر یک موقعیت دراماتیک جذاب و به ظاهر پرکشش، تلاش میکند تا خود را در ژانر سینمای جنایی با رویکردی روان شناختی و زنمحور تعریف کند
در پی تحریم جشنواره فیلم فجر از سوی برخی هنرمندان و مردم، نحوه مواجهه با خبرنگاران و منتقدان حاضر در جشنواره، به یکی از محورهای بحثبرانگیز فضای فرهنگی این روزها تبدیل شده است.
هزار و یک شب را میتوان نقطهای دانست که در آن تمام مؤلفههای اصلی سریال ــ از خشونت کلامی و فیزیکی تا تعلیق، از بازی با رازها تا مناسبات قدرت و اخلاق ــ به شکل فشرده و بیپرده به نمایش درمیآیند.
علی نعیمی نوشت: پایان سریال «شغال»، همانقدر که پرحادثه و احساسی است، به همان اندازه هم محافظهکار، قابل پیشبینی و در نهایت «معمولی» از کار درآمده؛ پایانی که بیش از آنکه جمعبندی قانعکنندهای از یک روایت ملودراماتیک باشد، شبیه خاموش کردن چراغها با عجله است.
در آثار بهرام بیضائی، عناوین پیش از آن که داستانی را روایت کنند، افقی معنایی میسازند که مخاطب را به حافظه فرهنگی ایران، متنهای کهن و لایههای فراموش شده روایت فرا میخواند.
مریم میرمحمدی، در یادداشتی که در اختیار صبا قرار داد، مرگ بهرام بیضایی را نه یک خبر، بلکه کشف فقدانی دیرپا میداند؛ فقدانی که ریشه در تاریخ ناسپاس، غربت اندیشه و ماندگاری اسطوره دارد.
شهاب اسفندیاری، استاد و مدرس هنر، در یادداشتی اختصاصی برای «صبا» با انتقاد از برخی مواضع اخیر ترانه علیدوستی، نسبت به القای تصویر توقف خلاقیت و تولید هنری در سینمای ایران هشدار میدهد و تأکید میکند این روایت بیش از آنکه منصفانه و هنری باشد، همسو با پروژه رسانههایی است که بهدنبال تخریب تصویر ایران، نادیدهگرفتن جنایات جنگی و مصادره مفاهیمی چون آزادی، زن و هنر هستند.