داریوش عیاری در چند دهه فعالیت در سینمای ایران، پشت دوربین آثاری ایستاد که هرکدام بخشی از تجربه‌های متفاوت این سینما را روایت می‌کنند؛ از «دختری با کفش‌های کتانی» و «زندان زنان» تا «خانه پدری». مرور کارنامه او، فرصتی برای بازخوانی نقش فیلمبرداری در شکل‌گیری جهان بصری فیلم‌های ماندگار سینمای ایران است.
