چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر، بیش از هر دورهای شبیه یک آینه است؛ آینهای که سینمای ایران در آن، خودِ زخمی، پرسشگر و ناآرامش را تماشا میکند. ۳۱ فیلم حاضر در این دوره، محصول روزهاییاند که مرز میان واقعیت و سینما باریکتر از همیشه بود؛ روزهایی که فیلمسازان یا به دل بحران زدند یا از آن گریختند، اما بیتفاوت نماندند.
جشنواره فیلم فجر، بهعنوان مهمترین رویداد سینمایی ایران، هر سال ویترین اصلی معرفی فیلمهای تازه و سکوی پرتاب آنها به مسیر اکران و حیات حرفهای پس از جشنواره تلقی میشود؛ اما سرنوشت همه فیلمها پس از خروج از این ویترین یکسان نیست. نگاهی به فیلمهای حاضر در چهلوسومین جشنواره فیلم فجر نشان میدهد هر اثر، قصهای متفاوت از زیست پسافجر دارد.
چهلوسومین جشنواره فیلم فجر برای برخی فیلمها سکوی پرتابی به اکران عمومی، نمایشهای جهانی و حتی موفقیت در گیشه شد، اما برای بعضی دیگر به نقطهای مبهم در مسیر پخش ختم شد؛ آثاری که یا به اکران آنلاین بسنده کردند یا هنوز پس از گذشت ماهها در انتظار تعیین تکلیفاند. این گزارش نگاهی دارد به سرنوشت ده فیلم جشنواره چهلوسوم؛ از دیدهشدن روی پردههای سینما تا بلاتکلیفی در صف اکران.
در نشست خبری چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر. دبیر جشنواره در مورد هنرمندانی که جشنواره را تحریم کردهاند، گفت: با ترک خانه، محل کار و حرفه خود، دستاوردی نخواهیم داشت؛ فقط آن را تحویل غاصبان میدهیم. ترجیح میدهم حتی در این خانه با پنجرههای شکسته و پوششهای مقطعی بمانم. درِ جشنواره به روی هیچکس بسته نیست و مبادا کسی بهخاطر نقد و نظرش از این رویداد کنار گذاشته شود.»
گفت و گو با فیلمسازان حضور یافته در جشنواره فجر چهل و سوم؛
یک سال بعد از پایان چهلوسومین جشنواره فیلم فجر، سرنوشت فیلمهایی که در مهمترین رویداد سینمایی کشور به نمایش درآمدند، مسیری یکدست و قابل پیشبینی را طی نکرده اند در این پرونده سرنوشت فیلمهایی که در جشنواره فجر 43 جضور داشتند بررسی شده است
رضا محبی، نویسنده فیلم سینمایی احمد معتقد است، این اثر نه در پی قهرمانسازی اغراقآمیز است و نه تسویهحساب سیاسی؛ بلکه تلاشی است برای بازنمایی مدیریت بهینه بحران، آن هم در یکی از تلخترین لحظات تاریخ معاصر ایران.
گفتوگوی صبا با داوران چهارمین جشنواره بینالمللی چندرسانهای میراث فرهنگی
به باور هیئت داوران، تبلور موفقیت در این عرصه، خلق آثاری است که علاوه بر وفاداری به ریشهها، بتوانند با بهرهگیری از جادوی هنر چندرسانهای، حسی از زندگی و اثرگذاری را در مخاطب معاصر برانگیزند و با تقویت هویت جمعی، گفتمانی تازه و پویا را در بطن جامعه پایهگذاری کنند.
گزارشی تحلیلی از شرایط حاکم بر جریان هنری و فرهنگی ایران و برگزاری جشنوارهها
اختلال در اینترنت و محدودیتهای اطلاعرسانی، همزمان با فصل برگزاری مهمترین جشنوارههای فرهنگی کشور، روند برنامهریزی و پوشش رسانهای این رویدادها را با چالشهای جدی مواجه کرده است؛ شرایطی که پرسشهایی اساسی درباره کارکرد، اثرگذاری و تداوم جشنوارهها در فضای ملتهب اجتماعی و سیاسی امروز مطرح میکند.
علیاکبر ثقفی در گفتوگویی درباره فیلم سینمایی «هایکپی» با رد نگاه کلیشهای به «فیلمفارسی»، تأکید میکند که دغدغه اصلیاش روایت قصهای ساده از زندگی مردم و پیوند دو نسل سینمای ایران بوده است؛ قصهای که ریشه در امید و رفاقت دارد.
کاظمتبار، دبیر بیستمین جشنواره بینالمللی تئاتر مقاومت با اشاره به جانمایی جنگ ۱۲ روزه در این دوره از جشنواره به صبا گفت: نکته مهم عمل بهموقع است، اگر در روایت رویدادها دیر عمل کنیم، جنگ روایتها را باختهایم. جنگ روایت یعنی عمل در زمان مناسب. به همین دلیل در این دوره از جشنواره مقاومت،بخش مستقلی در نمایشنامهنویسی با عنوان «۱۲» داریم و همچنین بخش «سردار آسمانی» که به شهدای جنگ ۱۲ روزه اختصاص دارد.
تینو صالحی، بازیگر نقش احمد در فیلمی به همین نام، درباره چالشهای شخصیتپردازی این نقش به صبا گفت: «وقتی روایت فقط در ۱۸ ساعت اتفاق میافتد، دیگر جایی برای توضیح اضافه نیست؛ همهچیز باید در واکنشها و اتفاقات بیرونی شکل بگیرد، بدون اینکه تماشاگر احساس کند این شخصیت در یک روز ثابت مانده است.»
بازنشر یک گفتوگوی ماندگار به بهانه درگذشت سعید پیردوست؛
گفتوگویی که پیشرو دارید، ۱۹ خرداد در روزنامه «صبا» منتشر شد؛ گفتوگویی صریح، بیتکلف و سرشار از روایتهای دستاول، خاطره و مکث که امروز، پس از درگذشت سعید پیردوست، معنایی تازه پیدا میکند. بازنشر این گفتوگو نه صرفاً مرور یک مسیر حرفهای، بلکه ادای دینی است به بازیگری که همانقدر که در سینما ماند، در رفاقت هم ماندگار بود؛ از جنس نسل کیمیاییها که حتی وقتی زمانه تغییر کرد و سینما با آنها مهربان نبود، پای رفاقت ایستادند.