کارگردان سعی دارد در روایت خود به سمت هیچکدام از این دو گانه موافق و مخالف متمایل نشود و با گفتگو با پزشک متخصص، نشانه چنین عارضه ای را بعد از مرگ جلال پیگیری کند. در پایان فیلم به طور قطع علت اصلی مرگ جلال تایید نمی شود، بلکه سوالات دیگری نیز در مورد این مرگ ناگهانی و زیست تحت فشار جلال آل احمد در زمانه خفقان حکومت پهلوی ایجاد میشود.
سینماگر اسپانیایی، روزنامه نگار روس و مستندساز ایرانی اعضای هیات داوران مسابقه مستندهای کوتاه و نیمه بلند و کارگردان اهل صربستان، فیلمساز فلسطینی و مستندسازی از ایران داوران مستندهای بلند «سینماحقیقت» هستند.
فرهاد ورهرام در آیین بزرگداشت خود گفت: من عاشق سینما نیستم. با سینمای داستانی، به ویژه در دهههای اخیر، رابطه چندانی ندارم و کتاب و عکاسی و دوستان را بیشتر ترجیح میدهم. انتخاب مستندسازی برای من، به طور ناخودآگاه، انتخابی برای «رفتن»، «شناخت سرزمین» و «ارتباط با انسانها» بوده است.
نیکنام حسینی پور، رئیس مرکز روابط عمومی و اطلاعرسانی وزارت ارشاد درباره چگونگی ایجاد تعادل میان حمایت از مستندسازان اجتماعی و ملاحظات سیاسی، با اشاره به اهمیت و پیچیدگی آسیبهای اجتماعی، تأکید کرد که پرداختن سینماگران به این مسائل نهتنها تهدید نیست، بلکه به تصمیمگیری دقیقتر مسئولان کمک میکند و این موضوعات باید با نگاه اجتماعی و در قالب سینما به جامعه عرضه شوند
سید مسعود امامی کارگردان مستند «لاماسو»، در گفت و گو با صبا؛
فیلم مستند «لاماسو» با حضوری موثر در جشنواره مستند حقیقت توانست استقبال مخاطبان را با خود همراه کند، مستندساز این اثر با اشاره به چالشهای ساخت مستندش به صبا توضیح داد:تغییر نتیجه مسابقه میتوانست مسیر روایت فیلم را بهطور کامل دگرگون کند؛ شرایطی که گروه سازنده را ناچار به آمادهباش دائمی، تصمیمگیریهای لحظهای و ثبت غیرقابلتکرار لحظات کرد و در نهایت فیلم را به تجربهای واقعی و انسانی نزدیکتر ساخت.
با گذشت سه روز از برگزاری نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت»، آمارها تا پایان شنبه ۲۲ آذر از استقبال قابل توجه مخاطبان از مستندهای ایرانی حکایت دارد؛ بهطوریکه ۵۴ مستند در ۳۶ سانس به نمایش درآمده و چند اثر، بیشترین تماشاگران جشنواره را به خود اختصاص دادهاند.
نیما مهدیان، کارگردان مستند «راش» در گفتوگوی با صبا با اشاره به تجربه ثبت جنگ دوازدهروزه، گفت: برای شنیدهشدن همه صداها، آگاهانه از تکنیکهای رایج سینمایی فاصله گرفته و با تکیه بر راشهای خام و حداقل مداخله در صحنه، تلاش کرده واکنشهای واقعی و لایههای پنهان عواطف انسانی را همانگونه که در کف خیابان وجود داشت، به تصویر بکشد؛ روایتی که مخاطب را پیش از تدوین نهایی، به دل فرآیند شکلگیری فیلم میبرد.