یادداشت مهمان/محمد احمدی‌نیا؛ عید امسال، سینمای ایران یکی از عجیب‌ترین دوره های اکرانش را در چند دهه اخیر، پشت سر گذاشت. درجایی که جنگ اولویت‌های زندگی را برای بخش قابل توجهی از مردم جامعه تغییر داده بود، سینما تلاش کرد همچنان ماوا و پناهگاهی اطمینان بخش برای گذران اوقات فراغت باشد.

با وجود آن که دشمن جنگ را علنا در شهرهای کشور بسط داده بود و به تعمیق و گسترش هر چه بیشتر آن، تهدید می‌کرد، این چراغ سینما بود که به عنوان ارزانترین و در دسترس ترین کالای فرهنگی در شهرهای کشور برای مردم همواره روشن بود.

کتمان نمی‌توان کرد که سینمای ایران با وجود پاره‌ای ضعف‌ها و کم‌داشت‌ها، همواره مورد توجه گروههای مختلف جامعه بوده است. هم از سوی طبقه تحصیلکرده و روشنفکر، هم مدیران ومسئولان و  هم اقشار مختلف مردم.  گاه مورد هجمه و نقد قرار گرفته و گاه نیز مورد لطف و تفقد بوده است. با این وجود قطار سینما در تمام این سالها از حرکت باز نایستاده است. این موضوع به همان اندازه که جایگاه ویژه و دست نیافتنی سینمای ایران را یادآور می‌شود به سرمایه عظیم انسانی مخاطبان آن نیز اشاره دارد که در این سالها وفادارانه وشریف، همواره مخاطب آثار آن بوده‌اند.

اگراین گفته درست باشد که «حال سینما با حال مخاطب ارتباط مستقیم دارد»، پس باید به آینده آن بسیار خوشبین بود. اینکه سینما در بدترین موقعیتی که ممکن است برای جامعه ای حادث شود ( یعنی جنگ و آثار وحشتناک و بیشمار آن در حوزه های کلان اقتصادی و اجتماعی) همچنان در سبد فرهنگی خانواده قرار دارد و همچنان این قدرت فوق العاده را دارد که در چنین شرایطی مخاطب را به سینماها بکشاند، نشان دهنده این مهم است که سینمای ما در بین بخش زیادی از مردم کشور جایگاه ویژه و تثبیت شده ای دارد که باید آن را قدر دانست و در جهت رضایت هرچه بیشتر این سرمایه عظیم بیش از پیش تلاش کرد.

همچنان که آمد سینمای ایران عجیب ترین اکران عیدش را در چهار دهه گذشته، در هنگامه جنگ و بمباران بی امان شهرها پشت سر گذاشت. در حالیکه در این مدت چراغ سالن های تئاتر و کنسرت های موسیقی خاموش بود، تنها این سینما بود که علیرغم همه هجمه ها در میدان بود و میدان داری کرد و به اندازه توانش در کشاکش حمله دشمن، کوشید به عنوان هنر مسلط و پرجاذبه به «امید آفرینی» و «آگاهی بخشی» در خدمت آرمان های جامعه باشد.

سینمای ایران نشان داده هنگامی که جامعه آرامش دارد، هنگامی که آسوده خاطر است، توانسته مخاطبان میلیونی را به سالن سینماها بکشاند. ظرفیت ها وقابلیت های سینمای ایران آنچنان است که مخاطب بالقوه میلیونی دارد. به عبارتی می توان با قطعیت گفت که اگر جامعه دور از التهابات فعلی دوباره به سوی آرامش میل کند، باید دوباره منتظر حضور مخاطب میلیونی در سالن های سینما باشیم. همچنان که در اکران سال گذشته، زمانی که جامعه دور از دغدغه های جنگ بود توانست در ۱۲ روز نیمه نخست فروردین سال گذشته بیش از یک میلیون و ۲۲۱ هزار مخاطب را به سالن های سینما بکشاند. با این آمار سینمای ایران ۷۴ درصد در فروش گیشه و ۲۵ درصد به لحاظ مخاطب، بهتر از مدت زمان مشابه سال قبل تر عمل کرد.

توجه کنید که این آمار مربوط به گذشته خیلی دور نیست. سینمای ایران این رکورد را سال پیش بر جا گذاشت و در صورت آماده بودن شرایط بازهم این پتانسیل و ظرفیت را دارد که به چنین آمارهایی دست پیدا کند. این آمار همچنین به خوبی نشان می دهد که در سال گذشته یک سیر صعودی در فروش گیشه حاصل شده است به گونه ای که پیش بینی می‌شد اگر جنگ تحمیلی اتفاق نمی افتاد، سینمای ایران همچنان می توانست، سیر صعودی فروش را در گیشه ها تکرار کند.

اما وقوع جنگ و بمباران شهرها، همچنان که بیشتر کسب و کارها را تحت تاثیر قرار داد ، گیشه سینماها را نیز بی نصیب نگذاشت. اگرچه عید امسال به خاطر شرایط ویژه کشور، فیلم های محدودی اکران شدند اما با این همه و علیرغم همه تنگناها، در فروردین امسال ۲۵۰ هزار نفر در سراسر کشور به سالن سینماها رفتند. این حضور، آن هم در بحبوحه جنگ و هجمه دشمن نشان دهنده این موضوع است که ارتباط دوسویه و قدرتمندی بین سینما و مخاطبان آن در سراسر کشور برقرار است که باید آن را ارج نهاد و از این ظرفیت و پتانسیل برای ارتقای کیفی و کمی سینما بهره جست.