در سینمای ایران همواره این پرسش مطرح بوده که فیلمساز تا چه اندازه مسئول ثبت و بازنمایی فرهنگ زمانه خود است. یادداشت حاضر با مرور آثار نرگس آبیار، این پرسش را بررسی می‌کند که آیا برخی فیلم‌ها و سریال‌ها فراتر از روایت داستان، به اسنادی برای مطالعه فرهنگ و شیوه زیست ایرانیان تبدیل می‌شوند یا خیر.
