این یادداشت با نگاهی تحلیلی به جشنواره فیلم فجر چهل‌وچهارم، از فاصله گرفتن تدریجی این رویداد از کارکرد رقابتی و حرکت آن به‌سوی نمایش و تأیید رویکردهای راهبردی در سینما می‌گوید؛ تغییری که پرسش‌هایی جدی درباره مرجعیت، داوری و نقش واقعی جشنواره در سنجش کیفیت سینمایی آثار مطرح می‌کند.
