در آغاز یازدهمین سال فعالیت مجموعه رسانهای صبا، نگاهی به گذشته داریم... شماره ۳۵ و اسفند ۹۳ در روزهایی که روزنامه صبا در شروع، به شکل هفتهنامه منتشر میشد و میشد ردپای پررنگتری از همدلی را دید...
وقتی تمام وجودمان با یک گیتاریست چیره دست به لرزه درمیآید. وقتی خلسهوار دست زمان را از پشت میبندیم و تسلیم هنر میشویم. وقتی «دیوید گیلمور» مینوازد!
محمدعرفان صدیقیان | «مکبث زار» کاری از گروه نمایشی تی توک به سرپرستی ابراهیم پشت کوهی، مهمترین اثر نمایشی در طی این مدت است که این شبها در سالن اصلی تئاتر شهر به روی صحنه میرود. نمایشی که تا کنون در جشنوارههای مختلف جهانی به روی صحنه رفته و جوایزی را نیز کسب کرده است.
هر هفته یک فیلم با صبا؛ «اولین پسر عمویی که به یکباره کنار گذاشته شد»
آلزایمر را میتوانیم به تاریکی تشبیه کنیم. وقتی فردی در تاریکی متولد میشود و سویههای نور چهره واقعی زندگی او را برملا میکند. سپس همه چیز دگرباره تاریک و خاموش میشود. سویههای نور میآیند و میروند اما تاریکی، تاریکیِ محض تا ابد دهر زندگی آن فرد را در برمیگیرد. تماشای مستند «اولین پسرعمویی که به یکباره کنار گذاشته شد» میتواند مخاطب را به چنین فضایی نزدیک کند.
جبار آذین | با دستور و تبلیغات، ایرانیان کتابخوان نشده و بازار کتاب پرونق و پرافتخار نمیشود، مسوولان و متولیان فرهنگ و هنر، بیراه نروند و راه پیشرفت و تکامل فرهنگ را در میان جامعه و مردم بجویند!
مشکل نبود فیلم اقتباسی قابل قبول در سینمای ایران چیست؟ آیا در بسیاری ازفیلمهای روز، قصه وجود دارد؟ اگر هم قصه باشد، آیا در فیلمنامهنویسی دچار پریشانحالی و عقبگرد نشدهایم؟ آیا اینجا هم ممیزی و سفارش آسیب به شمار میرود؟
وقتی با فیلم «پیش از باران» اثر میلچو مانچفسکی مواجهه میشویم یک حدیث در ذهنمان برای همیشه حک میشود. حدیثی که راز زندگی را در خود دارد. «زمان را پایانی نیست، دایره هیچگاه گِرد نیست».
چرا طراحی درست پیرنگ به خلق درام جاندار نمیانجامد؟
محمدعرفان صدیقیان | «دسته دختران» جدیدترین ساخته منیر قیدی موضوع مهم و حساسی را مطرح میکند و با توجه به ویژگیها و روند تولیدش، اثری جاه طلبانه در مختصات سینمای ایران به شمار میرود اما نمیتواند در رده نخستین فیلم بلند سینمایی این سینماگر زن، اهمیت و جایگاه پیدا کند.
چگونه میتوانیم زندگی را در سختترین شرایط موجود بپذیریم؟ با چه سلاحی میتوان به جنگ تقدیر رفت؟ جولیان اشنابل (کارگردان) با ساختن فیلمی به نام «پیله و پروانه» مخاطب را زیر چتر رویاها برده و با ساختاری اتوبیوگرافیک سرگذشت دومینیک بوبی را روایت میکند. سرگذشتی که به پرسشهای شکلگرفته پاسخ خواهد داد.