به گزارش صبا فیلم «اولین پسر‌عمویی که به یکباره کنار گذاشته شد» به کارگردانی آلن برلینر‌ مستندی است که زندگی ادوین هونینگ شاعر اسپانیایی را پس از بیماری آلزایمر نمایش می‌دهد. 

تمهیدات زیبایی‌شناسانه و فرمیک اثر در خدمت فضایی قرار می‌گیرد که بیماری آلزایمر به بار آورده است؛ خاطرات موهوم. هونینگ در هر بار ملاقاتی که با آلن برلینر‌ دارد به یک واکنش دست می‌زند. هر واکنشی که هونینگ (شاعر و مترجم) انجام می‌دهد باعث آشنازدایی مخاطب می‌شود. او در مواجهه با زندگی خودش با مردی غریبه می‌ماند. در یکی از موقعیت‌های فیلم ویدیوی سخنرانی ادوین هونینگ را برای خودش پلی می‌گذارند، او مات و مبهوت ویدیو را تماشا می‌کند. سوال می‌کند: این کیست؟ این حرف‌هایی است که می‌زند؟ خاطرات پرباری که هونینگ از زندگی‌اش دارد، به این آشنازدایی و دراماتیزه شدن فیلم کمک می‌کند. وقتی هونینگ به آلبوم عکس‌هایش نگاه می‌کند، همسر اولش را می‌بیند. زنی که از بیماری سرطان دار فانی را وداع گفت. ادوین با شک و تردید می‌گوید: این زن را نمی‌شناسم. اما می‌دانم دوستش دارم! 

آلزایمر را می‌توانیم به تاریکی تشبیه کنیم. وقتی فردی در تاریکی متولد می‌شود و سویه‌های نور چهره واقعی زندگی او را برملا می‌کند. سپس همه چیز دگر‌باره تاریک و خاموش می‌شود. سویه‌های نور می‌آیند و می‌روند اما تاریکی، تاریکیِ محض تا ابد دهر زندگی آن فرد را در برمی‌گیرد. 

در پایان تماشای مستند «پسرعمویی که به یکباره کنار گذاشته شد» می‌تواند تجربه‌ای وصف‌ناشدنی از یک زندگی از دست رفته باشد. از زندگی شاعری که با تمام احساساتش در تاریکی فرو رفته است. او در اتاقی کوچک روی صندلی نشسته و به پنجره خیره مانده است. هونینگ به صدای پرنده‌هایی که از شاخه‌ای به شاخه دیگر می‌پرند، گوش می‌دهد. درخت، پرنده و صندلی میزبان شاعری شده‌اند که زمانی با کلماتش جهانی لایتناهی می‌ساخت.