محراب توکلی | فیلم «تیتی» آخرین ساخته آیدا پناهنده نقش ماندگاری از خود در سینمای ایران گذاشته و با تقریر از سبکی مهجور، به هویت ژانر رمانس در این کشور جانی دوباره بخشیده است. گونهای که پیش از این با فیلمهایی همچون در دنیای تو ساعت چند است و یا شبهای روشن شناخته میشد، اکنون با فراغ بال اثر دیگری را در این سبک پذیرفته است.
بیننده طبیعت را با تمام جزئیاتش از نگاه «EO» تجربه میکند. ویژگی نماهای کُند نیز در همین تجربهکردنها نهفته است. تجربههایی که مخاطب را با نظامِ قانونگریز طبیعت آشنا میکنند. تجربههایی که تپشهای ساکن و ساکت طبیعت را قابل لمس میکند. تپشهایی که انسان به سادگی از کنار آن عبور میکند. چرا که قوه فهم و درک طبیعت و غریزههایی که در آن جاری است را ندارد.
چخوف همینطور بود! همین بود. چون خودش بیاندازه ساده بود، همه چیز را ساده دوست داشت. واقعیت و صمیمیت را میپسندید و روش خاصی به کار میبرد تا مردم دیگر در برابرش ساده و صمیمی باشند. چخوف واقعاً همین بود.
حسین سلطان محمدی | فضای سایبر آنقدر جذابیت دارد که جوانان درگیر در آن، همانند قهرمانان داستان «شهباز»، میکوشند هنر شناختی خود و توان کاربردیشان را به صورت فردی به پیش ببرند و خیلی به قواعد کمکی و حفاظتی و ... اتکا نکنند و اصطلاحا، خوداتکایی را دستمایه فعالیت در این فضا میکنند...
حامد مظفری(منتقد و روزنامه نگار) | جشنواره مقاومت سعی کرده استارت رونمایی از محصولات دیدهنشده را بزند و امسال هم اگر سعی کند حداقل سه تا پنج عنوان فیلمهای ایرانی که پیشتر در جشنواره فجر رونمایی نشده را در این جشنواره به نمایش درآورند میتواند اسباب توجه مخاطب عام را رقم بزند.
در جهان برساخته نیما جاویدی، نقشهای درونی هر انسان انتهایی ندارد. این بازیگری تنها مختص علی و مرتضی نیست. تمام شخصیتهای فرعی هم بازیگران صحنه بزرگ زندگی هستند در حال ایفای نقشهای متفاوت. هر کدام هم به شکلی منافعی از این نقشهای مختلف میبرند.
محراب توکلی | سینما متروپل، فیلم فیلمبازان است. فیلم اشخاصی که جنون نما و نگاتیو دارند. اشخاصی که میخواهند زندگیشان در تشت دیالوگ و حماسه اکسپوز شود. برای اشخاصی که با شنیدن یا خواندن یک خط دیالوگ میتوانند ساعتها به فکر فرو روند؛ آغاز برنامههای ما از هماکنون شروع شد!
محراب توکلی | ایدههایی که از دل مصائب و مسائل اجتماعی بیرون آمده و در ساحت فیلمنامه و سینما قرار اجرا میشوند، همواره در سینمای ایران دوست داشتنی و عزیز بودهاند. اعتیاد، فقر، ثروتهای بادآورده و سیاستهای غیرانسانی موضوعاتی هستند که میتوانند به عنوان یک جرقه به شکلگیری ایدهها کمک کنند.
محراب توکلی | به نظر میرسد تنها یک درگاه ورودی برای پا گذاشتن به جهان تورج اصلانی وجود دارد. آن هم منطقی ساختارگراست. تورج اصلانی از سینماگران باتجربه تاریخ سینما، شخصی که سابقه همکاری با بزرگان را در کارنامهاش دارد، سعی میکند به واسطه اندوختههای غریزی و تجربیاش یک موقعیت ساده و به اصطلاح دم دستی را با الگوهایی سینمایی برجسته کرده و به نوعی جذاب کند.