یادداشت | مجموعه رسانه ای صبا

یادداشتی به قلم محمد حیدری‌پور؛

چرا سینمای مستند باید به جشنواره فیلم فجر برود؟

جشنواره فیلم فجر مهم‌ترین رویداد سینمایی ایران است و حضور بخش مستند در این رویداد توجه دوستداران سینما را به آثار مستند جلب می‌کند.

«ایساتیس» نشان داد که برای فهم وضع موجود باید به دل تاریخ رفت

مستند سینمایی «ایساتیس» ساخته علیرضا دهقان کارگردان جوان یزدی، به تهیه‌کنندگی راحیل صحرایی و علیرضا دهقان، که از روز جمعه ۲۲ دی ماه در سینما‌های هنر و تجربه آغاز شده، روایتی از این دست زندگی است که برای فهم وضع موجود به دل تاریخ می‌رود.

یادداشتی درباره نخستین ساخته مستانه مهاجر

«جوجه تیغی»؛ یک کمدی موفق و جسورانه

مستانه مهاجر در «جوجه تیغی» از یک فیلم کمدی چه می‌خواهد؟ پرسشی که پاسخ به آن، ایده‌های ساختاری اثر را بر ما نمایان می‌کند: نوعی توانمندسازی که در یک فیلم کمدی شخصیت‌های زن قوی با اعتماد به نفس و توانمند را به تصویر می‌کشد، خلق موقعیت‌های خنده‌دار همراه با شوخ‌طبعی زنانه، معرفی شخصیت زنان باهوش و ذکاوت‌مند با داستان‌پردازی هوشمندانه که می‌تواند چالش‌ها و چیدمان‌های کمدی آنها را به خوبی در داستان فیلم تنیده کند. فیلمساز در پی آن است که شخصیت زن را مستقل نشان دهد. زنانی که قصد دارند زندگی را بر اساس شرایط خودش پیش ببرند و الهام‌بخش دیگر زنان باشند.

زشت و زیبای وکالت در «گناه فرشته»

شغل‌های شریف و آدم‌های فاسد در این شغل‌ها یکی از موضوعات مهم و جذابی است که در تصویرسازی نمایشی همواره «خیر و شر» را برای مخاطب عرضه کرده و کشمکش اصلی قصه را شکل داده است.

از غیبت پارسال تا کثرت امسال؛

سوپراستار جشنواره فیلم فجر نرفته بود که بخواهد برگردد!

«امسال همه در جشنواره حضور خواهند داشت!» این خبر طبیعتاً نمی‌تواند بد باشد. اما پرسش اینجاست؛ آیا این خبر مهم است؟!

فرهنگ و یک حزب‌اللهی

مسعود ده‌نمکی یک پدیده خاص انقلاب اسلامی است. آیا این شور انقلاب بوده که از او یک پدیده ویژه ساخته، پدیده شور کار کردن تا سر حد شهید شدن؟ یا این شور او، شخصیت بی‌قرار و شوریده‌اش بوده که انقلاب اسلامی را گاه جایگاهی برای ظهورش یافته؟ کاش انقلاب انبوهی از این شهدای ایثارگر زنده هنوز داشت به جای این همه مواجب‌بگیر بی‌خاصیت ناتوان و سست‌ایمان و خودخواه! ده‌نمکی گونه در سینمای ما به تعداد انگشت‌های یک دست هم نیستند. پرشور، خستگی‌ناپذیر و چندسویه.

نگاهی به نمایش «افول» اجرا شده در جشنواره تئاتر هم آغاز

منطق روایی؛ حلقه مفقوده «افول»

یک اثر نمایشی خواه کلاسیک یا پست مدرن، خواه تک پرسوناژ و خواه پر از شخصیت‌های نمایشی باید منطق اجرایی داشته باشد و این منطق را هیچ کس به جز کارگردان و عوامل صحنه تعیین نمی‌کنند. نمایش «افول» نوشته اکبر رادی و به کارگردانی امیرحسین اربابی که در شب آخر جشنواره هم آغاز در سالن سایه به روی صحنه رفت، از آن دسته آثاری بود که موفق به انتقال منطق درونی‌اش به مخاطبان نمی‌شوند.

یادداشت شادی احدی‌فر درباره فیلم کوتاه «باور»؛

خودمان را محدود نکنیم

یک بازیگر و متخصص روانشناسی در یادداشتی تاکید کرد که خودتان را بر اساس محدودیت‌های‌تان تعريف نکنید.

نگاهی به نمایش «همکارها» نوشته جان هاج و کار پریسا محمدی

بولگاکف در برابر اتحاد جماهیر شوروی

نمایش در اجرا دو وجه باید داشته باشد. یک وجه رئالیستی که به روزمرگی‌ها و فشار و تهدیدها می‌پردازد و وجه دوم اکسپرسیونیستی است که در تقابل با خود و کابوس‌هایی است که خواب و خوراک را هم زهر می‌سازد.

«گناه مشترک»؛ تلاشی ناکام برای رسیدن به معنا

نمایش «گناه مشترک» ازجمله عواملی تشکیل می‌شود که تلاش می‌کند بگوید آدم‌ها -زنان- ولو با دردهای مشترک و در ظاهر شبیه به هم اما در باطن و عمق وجودی، کلی متفاوت از یکدیگر هستند. کلی که گاهی همچون سرنوشتی نحس در آینه وجود ظاهر شده تا سیلی حقیقت را به صورت آدمی به ضربی محکم و پیش‌بینی‌نشده و غیرقابل‌باور بنوازد.

«مرگامرگ‌»؛ نمایشی که می‌خواهد حرف بزند اما نمی‌تواند

قصه، شیوه‌ روایی درستی را در بر ندارد و مدام در آن پرش ایجاد می‌شود. گروه فرم در معنای نمایش مستقر نمی‌شوند و مداوم جای آنها در جهان قصه بی‌دلیل عوض می‌شود، هنگامی که آنها روی خاک دراز کشیده‌اند و طبیعتاً این ذهنیت القا می‌شود که آنها در جبهه‌ زمین شمشیر می‌زنند اما این‌گونه نیست و در جایی دیگر طرف آب و آسمان را می‌گیرند و این عدم وحدت مخاطب را به هم می‌ریزد.

نگاهی به فیلم «هاوایی»

فیلمی که جواب نمی‌دهد!

هر چه با فیلم «هاوایی» جلوتر می‌رویم به جای اینکه مجذوب داستان فیلم شویم، سوالاتی در ذهن ما به وجود می‌آید اما فیلمساز جوابی به آنها نمی‌دهد و این روند آنقدر ادامه می‌یابد که ناامید می‌شویم و دیگر حتی علاقه‌ای به دریافت پاسخ سوالات‌مان نداریم!

راز ماندگاری و محبوبیت پایتخت