یادداشت | مجموعه رسانه ای صبا

جای خالی «احترام»

شعیبی، در هرچیزی اگر نقص داشته باشد، در ایجاد اتمسفرِدرست، درخشان است.

گذر «آسمان غرب» از کلیشه‌های سینمایی

یکی از نکات برجسته این فیلم، سعی در فاصله گرفتن و گذر از نگاه‌های کلیشه‌ای و پرتکرار سینمایی بر اصرار به همذات پنداری است. کارگردان از نماهای بسته‌ بی مورد حذر می‌کند و دوربین را جایی می‌کارد در فاصله‌ای نه چندان دور و نه آنقدر نزدیک که مبادا نگاه بیننده معطوف به نماهای بی‌اثر و اضافه شود.

نقدی بر آثار چهل و دومین جشنواره فیلم فجر؛ «احمد»

بازسازی درد

آنچه در فیلم بیش و پیش از همه به چشم می‌آید پر و پیمانی حجم طراحی صحنه و باورپذیری و درستی اجرای گریم و جلوه‌های ویژه و پروداکشن فیلم است. جمعیت انبوه زلزله زده در محوطه فرودگاه و حجم بالای اتفاقات و مستند گونگی ساخت، حکایت از سختی کار و تلاش درست و موفقیت آمیز جلوه‌های ویژه دارد.

نقدی بر آثار جشنواره فیلم فجر؛ «پرویزخان»

پیروزی اراده با تاکتیک آقای خاص!

فوتبال یکی از بسترهای مناسب برای یک نمایش دراماتیک است. فیلم «پرویزخان» در راستای ترسیم شخصیت پرویز دهداری از این بستر استفاده خوبی کرده است.

نقدی بر آثار جشنواره فیلم فجر؛ «احمد»

بغض سفالی!

خط باریک و ممتدی در فیلم «احمد» وجود دارد. این خط قصه رنج و بغض سفالی مردم بم است! این خط بر تمام مفروضات سیاسی و تاریخی این فیلم سایه می‌اندازد.

نگاهی به فیلم «مجنون» ساخته مهدی شاه‌محمدی

«لیلی تویی و ما همه مجنون ای وطن»

«مجنون»؛ یک فیلم سرحال از یک مستندساز که مشخص است درام را می‌شناسد و می‌داند مخاطبش را چگونه جذب روایت سازد و با قهرمانش همراه و احساساتش را برانگیزد.

نقدی بر فیلم «صبحانه با زرافه‌ها»

یک خط باریک بر مدار حضور

آخرین فیلم سروش صحت از سومین گزینه برای خنداندن بیننده‌هایش استفاده می‌کند. بازیِ بازیگران آنقدر خوب و حساب شده است که ساده‌ترین ایده‌ها می‌تواند برای روی تماشاگر تاثیر بگذارد.

نقدی بر آثار جشنواره فیلم فجر؛ «نوروز»

نگهبانی از افسانه‌های کهن!

هر سال نزدیک کریسمس سینمای هالیوود چندین و چند فیلم برای این مناسبت و این باور به بابانوئل می‌سازد. جای خالی چنین اقدامی در سینمای ایران خالی بود. فیلم «نوروز» می‌تواند پیش‌گام در این امر باشد.

نقدی بر آثار جشنواره فیلم فجر؛ «آبی روشن»

حافظه‌ای مقدس بر یک انگشتر فیروزه‌ای حک شد!

فیلم «آبی روشن» را می‌توانیم بر یک مدار مشخص ارزیابی کنیم. توالی موقعیت‌های و فضاهای نمادین آن کاملا قابل درک و دریافت هستند. با این وجود مخاطب تا آخرین لحظه پای فیلم مانده و با کاراکترهای آن همراه می‌شود.

سرمای «نبودنت»

در مجموع سرمای «نبودنت»، سعی دارد بر تبعات مهاجرت و روابط از هم گسیخته تاکید کند اما به دلیل ریتم کند و همین سرما که به اصرار از سوی کارگردان به فیلم تحمیل شده، از این فیلم روایتی کند و مخاطب‌گریز می‌سازد.

نقدی بر فیلم «بهشت تبهکاران» ساخته مسعود جعفری جوزانی

تاریخ همیشه تکرار می‌شود!

«بهشت تبهکاران» دارای ضعف‌هایی عدیده‌ای نیز هست که برخی از آن‌ها ریشه در قصه مطول و پر اطناب آن دارد. اگر پلات این قصه را با جزئیات شرح دهیم، متوجه جزئیات فراوانی در آن می‌شویم که برای پرداخت درست هر یک از این موارد در یک بستر دراماتیک، مصائب عدیده‌ای پیش روی نویسنده و کارگردان وجود خواهد داشت.

نقدی بر آثار جشنواره فیلم فجر؛ «نبودنت»

تمام چیزهایی که جایشان خالی‌ست!

«نبودنت» را باید از نبودن و جای خالی برخی سوژه‌ها در روایت و تصویر دنبال کرد. از تنهایی. از سکوت و غیاب!

راز ماندگاری و محبوبیت پایتخت