به گزارش خبرنگار سینما صبا، در آخرین روز چهل و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر فیلم «احمد»‌ ساخته امیرعباس ربیعی به تهیه‌کنندگی حبیب والی‌نژاد در سانس اول به نمایش درآمد‌. این فیلم قصه قهرمانی و رشادت احمد کاظمی را برای مدیریت بحران زلزله بم به تصویر می‌کشد. اگر بخواهیم به کلیت این فیلم بپردازیم باید به کمی عقب‌تر بازگردیم. سینما و تلویزیون ایران سال‌های سال است که در سودای ایجاد فضایی اکشن، ملودرامیک‌، ملتهب و تعلیق‌برانگیز‌ بوده است. در این مسیر گاهی موفق عمل کرده، گاهی هم نه! در برخی از این آثار مسئله قهرمان نیز مطرح و با درد مردم آمیخته می‌شود. کسی که برای نجات جان خانواده یا مردمش به این در و آن در می‌زند. آثار زیادی با این فرمول ساخته شده‌اند. «درخت گردو» شاید مهم‌ترین نمونه آن باشد.

فیلم «احمد» در موازات با قهرمانش به نمایش ترس و التهابی که در ساعات ابتدایی زلزله بم وجود دارد می‌پردازد. در این مسیر فضاها، نشانه‌ها و موقعیت‌هایی تعبیه شده‌‌اند. این نشانه‌ها گرچه از جنس جامعه وقت هستند اما از زبان مردم امروز ادا می‌شوند.

فارغ از همه این ویژگی‌های فرمول‌بندی شده و مشخص باید به صراحت فیلم توجه کنیم. صراحتی که فیلم‌ساز و نویسنده در شکل‌گیری آن دخیل هستند. کارگردان با شخصیت‌های دولتی و رسمی شوخی ندارد. او با خط‌کشی میان دولت و کاظمی تعارف را با مخاطب کنار می‌گذارد. همین امر باعث جذب بیننده و سرگرم کردن او می‌شود.

از دیگر نکات حائز اهمیتی که «احمد» با توجه به پارامترهای سینمای ایران به خوبی به آن پرداخته، خلق دلهره است. در موقعیت‌های دلهره‌آور گاهی مخاطب و تصادم حرف اول را می‌زند. ممکن از کودکی در مسیر پرواز یک هواپیما باشد یا زمان فرود هلکوپتری با هواپیمایی یکسان بوده و امکان برخود آن‌ها با یکدیگر وجود داشته باشد. ممکن است بالگردی برای تامین تجهیزات به دل آسمان شب زده و دیگر هیچ تلفنی را پاسخ ندهد. در همه این موارد آگاهی مخاطب از موقعیت و امکان تصادم دلهره‌ یا همان تعلیق به وجود می‌آورد. این فرمول در گفت‌و‌‎گوی هیچکاک و تروفو با مثال بمبی زیر میز زده شد.

در پایان باید به این رنج بزرگ در دل تاریخ کشورمان اشاره کنیم. رنجی که یک شبه پدید آمد. خط باریک و ممتدی در فیلم «احمد» وجود دارد. خطی که قصه رنج و بغض سفالی مردم بم است! این خط در میزانسن به شکل گرد و خاک درآمده و اگر به اغلب پلان‌های فیلم توجه کنید، چنین گرد و خاکی را می‌بینید.

*محراب توکلی