یکی از ضعفهای مدیریتی در سینمای ایران، وعدههای بیسرانجام است. روبانهای قرمزی که صرفا بریده میشوند و عکسهایی که ثبت میشوند بدون این که به کارکرد برسند تا دولت بعد و...
اعضای تحریریه مجموعه رسانهای صبا در پایان فصل اکران تابستان۱۴۰۳، از میان فیلمهای بلند، کوتاه داستانی و مستند به نمایش درآمده در سینماها [اکران عمومی و اکران هنروتجربه] بهترینهای رشتههای مختلف را انتخاب کردند.
عادل تبریزی سازنده فیلم «مفتبر»، پیشتر فیلم «گیجگاه» را کارگردانی کرده که در آن، رگههایی از اعتنا به ساختار روایت در گونهی کمدی و مهمتر از آن، «توجه» و حتی «احترام» به زبان و ادب و هویت فارسی به چشم میخورد...
مروری بر فیلمهایی که درباره سینما ساخته شد، به بهانه روز ملی سینما؛
روز ملی سینما فارغ از اهمیت یادآوری آنچه که در صد و بیست و چهار سال بر سینمای ایران گذشته است، فرصتی برای بررسی این هنر- صنعت جریان ساز از نظرگاههای مختلف به وجود میآورد.
مساله مهمی که به نظر میرسد «در آغوش درخت» میل زیادی به صحبت دربارهاش دارد، حرف زدن برای حل مسایل و مشکلاتی است که ممکن است آنقدرها که به نظر میآیند هم غیرقابل حل نباشد.
رضا آشفته نویسنده و منتقد تئاتر درباره نمایش «مرغ دریایی» که در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است نوشت، نمایش «مرغ دریایی» کاری از محمد میرعلی اکبری اقتباسی از «مرغ دریایی» آنتوان چخوف است که میتواند ما را نسبت به رئالیستی و ایرانی شدن این شاهکار راضی نگه دارد.
به قول ژیل دلوز: «خیال نه تقلیدی از واقعیت، بلکه تولید واقعیت است.» خیال این نمایش، واقعیتی را نشان میدهد و واقعیتی را خلق میکند تا مخاطب بتواند جهان را از زاویه دید تازه و تأملبرانگیزی بنگرد... یا شاید زمانی که توان گذراندن واقعیت محتوم را ندارد، جایی بنشیند؛ چشمانش را ببندد و در خیال خویش به آرزوهایش دست پیدا کند.
در شرایطی که اهمیت سخنان مجید مجیدی در باب افول مضمونی سینمای ایران سبب شد تا آن بخش از سخنانش بیشتر مورد توجه رسانهها قرار گیرد، مهمترین رویکرد او در کارگاه جشنواره منطقهای سینمای جوان، پاسداشت فیلمسازان آینده سینمای ایران و تاکید و یادآوری جایگاه تاریخی انجمن سینمای جوانان در شکلگیری برگهای سبز و پر از امید این سینما بود. حرفهایی از جنس زلالی خالق باران و آواز گنجشکها...
در کارگاه انتقال تجربه جشنواره منطقهای مهروشید عنوان شد
مجید مجیدی گفت: سالها پیش هشدار دادم که صدای پای ابتذال دارد میآید و دیری نخواهد پایید که ابتذال پیکره سینما را دربرخواهد گرفت. امروز شاهد این هستیم که پیکره سینما را ابتذال گرفته و امروز گویی بر سینمای واقعی ما غبار مرگ پاشیده است و به یک سینمای بی هویت که مشخص نیست متعلق به کجاست، تبدیل شده است.
یکی از مشکلات بزرگ سینمای مستند، جذب سرمایه است، سرمایه دولتی محدود است و بخش خصوصی کمتر تمایل به تولید آثار مستند جدی، انتقادی و با رویکردهای هنری و تجربهگرایانه دارد.