اولین نشست تخصصی نشستهای «۴۳_۲۰» در آخرین روز چهلوسومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران با عنوان «دادوستد سینما و شعر» با تدریس عبدالجبار کاکایی برگزار شد.
یونس شکرخواه در نشست تخصصی «سینما و هوش مصنوعی؛ وقتی ماشینها رویههای فیلمسازی را بازنویسی میکنند» مطرح کردند؛
دومین نشست تخصصی در سومین روز چهلوسومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران با عنوان «سینما و هوش مصنوعی؛ وقتی ماشینها رویههای فیلمسازیرا بازنویسی میکنند» با تدریس یونس شکرخواه استاد ارتباطات و اجرای وحید رونقی برگزار شد.
در ادامه فصل جدید جلسات فیلمتئاترهای سینماتک خانه هنرمندان ایران، فیلمتئاترهای ماه آبان نیز، با دستهبندی «مستندهایی درباره تئاتر ایران»اکران خواهند شد.
خوزه لوییس مخیا رازو از مکزیک، رسول صدرعاملی و نقی نعمتی در نشست تخصصی «معیار و عیار» مطرح کردند؛
نشستهای تخصصی 《۴۳_۲۰》 در روز چهارم از چهلوسومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران در سانس چهارم با موضوع «معیار و عیار؛ بررسی فیلم بینالمللی» برگزار شد.
فیلم سینمایی «دختر پریخانوم» به کارگردانی علیرضا معتمدی در بخش مسابقه اصلی چهلودومین جشنواره بینالمللی فیلم ورشو به نمایش درآمد و با واکنش مثبت منتقدانی از لهستان و آرژانتین روبهرو شد. منتقدان در نقدهای خود، جهان خلاقانه و خیالانگیز فیلم، فاصلهگرفتن تدریجی آن از واقعگرایی و نقش مؤثر طراحی صدا، فیلمبرداری و طراحی صحنه در شکلگیری روایت را مورد توجه قرار دادهاند.
آرش اشاداد، بازیگر فیلم کوتاه «شب هول» به کارگردانی محمدرضا مرادی، در این فیلم نقش «مدزما» را ایفا میکند؛ شخصیتی برگرفته از افسانههای عامیانه ایرانی که بازآفرینی آن با گریم سنگین و شرایط دشوار فیلمبرداری همراه بوده است. اشاداد با اشاره به اعتمادش به مرادی که باعث شد بدون خواندن فیلمنامه این نقش را بپذیرد، از تجربه متفاوت بازی در نقش یک جن در سینمای کوتاه گفت و تأکید کرد برای شهرت و دیدهشدن بازی نمیکند و حفظ حیثیت و شرافت حرفهای را به آن ترجیح میدهد.
اسامی ۱۰ فیلم کوتاه برتر از نگاه مخاطبان در روز سوم چهلوسومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران اعلام شد؛ فهرستی که آثاری از فرهاد شنتیایی، رضا پردل، پوریا دهقان و دیگر فیلمسازان حاضر در این دوره را دربرمیگیرد.
فیلم کوتاه «روز چهلم» به کارگردانی امینرضا علیمحمدی، با محوریت تقابل تولد و مرگ و روایت زنی نازا که به رسمی کهن دل بسته است، قصهای مینیمال و پرکشش را در بستری جادهای پیش میبرد؛ اثری که با بهرهگیری هوشمندانه از نشانهها، صداهای خارج از قاب و تغییر فاصله دوربین با شخصیتها، یادآور برخی از مؤلفههای سینمای عباس کیارستمی است.