فرزین محدث در «پایین نردبان» از دل هفت مونولوگ پراکنده، جهانی واحد میسازد؛ جهانی که در آن خاطره، رنج و اضطراب میان شخصیتها دستبهدست میشود. نمایش اگرچه بر لبه پراکندگی حرکت میکند، اما با طراحی اجرایی دقیق، ذهن زخمی انسان معاصر را به تصویر میکشد.
