مونولوگ در تئاتر امروز ایران به یکی از مهمترین فرمهای اجرایی تبدیل شده است؛ شکلی از روایت که تمام بار دراماتیک را بر دوش یک بازیگر میگذارد و در عین سادگی، پیچیدهترین لایههای روانی و اجتماعی شخصیتها را آشکار میکند. این روزها نمایشهایی چون «مرز» و «پابرهنه، لخت، قلبی در مشت» در بوتیک هنر ایران، «شبیه خون» در تماشاخانه هیلاج و «لانگ شات» در تماشاخانه هامون، هرکدام از زاویهای متفاوت به جهان انسانِ تنها نزدیک شدهاند.