امیر دژاکام با انتقاد از وضعیت امروز تئاتر ایران، از غیبت آنچه «تئاتر سوم» میخواند، در میان تئاتر تجاری و کمدی سخن گفت و معتقد است در کنار حمایت از تئاترهای تجاری، باید امکان شکلگیری تئاترهای اندیشهمحور و انتقادی نیز فراهم شود. او همچنین با انتقاد از تداوم آموزش برخی شیوههای منسوخ بازیگری، درباره پیامدهای روانی و جسمی غرقشدن بازیگران در نقش هشدار داد و بر ضرورت توجه به «بازیگری هوشمند» تأکید کرد.
تئاتر ایران در هفتهای که گذشت، از گسترش همکاریهای بینالمللی با روسیه تا اعزام تماشاخانههای سیار به استانها و انتشار آثار تازه نمایشی، روزهای پرخبری را پشت سر گذاشت.
مستند «گلدونه، مشرحیم، صغرا و دیگران» اثر همایون امامی در پنجاه و هفتمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلمتئاترها، عصر چهارشنبه ۸ مهر ۱۴۰۵ در سینماتک خانهی هنرمندان ایران روی پرده رفت و نشست نقد و بررسی آن با حضور جلیل اکبریصحت (منتقد و کارشناس سینما) و محسن خیمهدوز (منتقد تئاتر) برگزار شد.
ارکستر موسیقی ملی ایران به رهبری همایون رحیمیان و با آواز مجتبی عسگری، شامگاه چهارشنبه ۸ مهرماه در سالن موسی جلیل شهر کازان روسیه روی صحنه رفت و دومین اجرای خود در این کشور را با اجرای مجموعهای از آثار موسیقی ایرانی و قطعه «دریاچه قو» اثر پیوتر ایلیچ چایکوفسکی برگزار کرد؛ اجرایی که با استقبال قابل توجه مخاطبان روس و تشویقهای پیاپی حاضران همراه شد.
عبدالرضا شیبانی با تکیه بر گنجینهی ادبیات ایران، آیینهای جمعی و برخی رویکردهای هنر معاصر، نمایش «ابیات پراکنده» را در خانهی فرهنگ و هنر بسکی گنبد کاووس اجرا میکند. تجربهای محیطی که از مواجههی سور و سوگ تا رنج جنگ، پاسداشت محیط زیست و مفهوم امید را در ساختاری غیرخطی و چند لایه پیش روی تماشاگر قرار میدهد.
امیر دژاکام، نویسنده، کارگردان و مدرس تئاتر، با انتقاد از وضعیت سیاستگذاری و اقتصاد تئاتر گفت: بهعنوان کسی که ۵۰ سال در حوزه تئاتر فعالیت دائم داشته ام، لازم میدانم یک بار دیگر به مجموعه اتفاقاتی که در تئاتر افتاده نگاه شود. او امیدوار است کمیسیون فرهنگی مجلس، وزیر محترم، معاونت هنری، مدیرکل مرکز هنرهای نمایشی و سایر نهادهایی که در تصمیمسازیهای تئاتر نقش دارند، این دیدگاهها را بشنوند و متوجه شوند که تئاتر یک هنر استراتژیک است و رونق نمایشهای تجاری نباید به قیمت حذف تئاتر ملی، تجربی و اندیشهمحور تمام شود