سمیه خاتونی/ دبیر خبرگزاری صبا، فیلم «کمی دورتر» (محصول ۱۳۸۹) به قلم علی طالبآبادی، کارگردانی مجید اسماعیلی و تهیهکنندگی سید روحالله حجازی، از معدود تجربههای موفق سینمای ایران در ساحت «سینمای معنوی» است که به جای غلتیدن در ورطهی شعارزدگی، از مسیر ایجاز و فرم شاعرانه به ساحت معنا نقب میزند.
میزانسن تنهایی و اتمسفر انتزاعی
فیلم در یک ایستگاه متروک و دورافتاده روایت میشود؛ لوکیشنی که در آن «جغرافیا» به یک «شخصیت» بدل شده است. مجید اسماعیلی با بهرهگیری از مینیمالیسم در روایت، فضایی خلق میکند که بیش از آنکه بر پایهی پیرنگ کلاسیک باشد، بر پایهی اتمسفر استوار است. تقابل سکون کویر با حرکت مداوم قطارهایی که هرگز نمیایستند، استعارهای است از انتظار وجودی شخصیتهاست.
حضور «فرج» و «منیر» با بازیهای درخشان و کنترلشدهی مهدی فقیه و ثریا قاسمی، یادآور کهنالگوهای وفاداری و پیوند میانفردی است که در لایههای زیرین، پهلو به تئاتر ابزورد و فضاهای «در انتظار گودو» میزند؛ با این تفاوت که اینجا انتظار نه برای یک امر موهوم، بلکه برای یک «شهود درونی» است.
آشناییزدایی از رابطه و گذار به سینمای شاعرانه
یکی از نقاط قوت فیلم، آشناییزدایی از روابط زوجهای سالخورده است. تعاملات منیر و فرج، نه یک همزیستی عادتزده، بلکه رابطهای کودکانه، زنده و لبریز از جزئیات دراماتیک است. کارگردان با استفاده از برداشتهای بلند و تاکید بر واکنشهای لحظهای، اجازه میدهد تا مخاطب در اتمسفر فیلم تنفس کند. این سبک از فیلمسازی که ریشه در «سینمای شاعرانه» دارد، به جای تکیه بر دیالوگهای مستقیم، بر زبان اشیاء (مانند آن فانوس قدیمی) و میزانسنهای بصری تکیه دارد.
تجلی معنویت و پارادایم زیارت
Loading...