به گزارش صبا، دلنوشته «ابوالحسن داوودی» برای ایران به این شرح می باشد:

«وطـــن» بـــرای مـــن مفهـــومش «خانـــــه»است، خانه‌ای به وسعت یک میلیون و ششصد و چهل و هشت هزار و صد و نود کیلومترمربع … «خانه»ای به نام «ایران» که بدون آن مفهوم «عشق»، «خانواده»، «امنیت» و دریک کلمه ، «تمامی زندگی » برایم بی معناست.
«ایران» و بندهای ناگسستنی ام به آن، تنها دکترین غیرقابل تغییری است که هماره و همیشه در همه طول و عرض زندگی ام ،  بوده و تا لحظه مرگ نیز خواهد ماند.
…«زادبوم» من ، «ایران» ما ، از جنگی تحمیل شده و ناعادلانه ، سخت زخمی است
… برای ایران مان  ، برای رهایی اش از این ورطه هولناک، شفا آرزو می کنم.
… آرزو می کنم «وطن» به عنوان بزرگ‌ترین دارایی و عشق مان ، به عنوان گرم‌ترین آغوشی که هزاران سال هر مصیبتی را از سر گذرانده و بر رویمان گشوده مانده – نه زمین سوخته- که همچنان یکپارچه و آباد ، سرافراز ومهربان ،  برایمان بماند. برای همه ایرانیانی که دل درگرو «وطن» دارند. برای ما و نسل…