مهدیه مالکی/صبا: سید مسعود امامی کارگردان مستند« لاماسو» درباره چرایی ساخت مستند درباره زندگی امیرعلی اکبری مستند گفت: امیرعلی فقط یک قهرمان ورزشی نیست، بلکه یک انسان با مسیر پیچیده و پرتنش است، او اولین طلای سنگین‌وزن جهان را برای ایران آورد و بعد مسیرش کاملاً تغییر کرد، من می‌خواستم پشت‌صحنه‌ها، چالش‌ها و لحظات کمتر دیده‌شده زندگی او را نشان دهم؛ واقعیتی که خیلی‌ها نمی‌دانند.

وی درباره چالش ها و لحظات سخت این مستند خاطرنشان کرد:سخت‌ترین بخش این بود که باید عملاً نامرئی می‌بودیم، امیرعلی در روزهای نزدیک مسابقه تحت فشار ذهنی شدیدی بود و کوچک‌ترین حضور اضافه می‌توانست تمرکزش را به هم بریزد، من و تیم فقط می‌توانستیم در سکوت، با فاصله و بدون اینکه حس بشیم، لحظه‌ها را ثبت کنیم. هیچ صحنه‌ای قابل تکرار نبود.

امامی درباره چگونگی همکاری با تیم فیلمبرداری با لحاظ تمام حساسیت‌ها تاکید کرد:  تیم باید خیلی دقیق و صبور می‌بود، حتی یک قدم جلوتر یا کوچک‌ترین حرکت می‌توانست تنش ایجاد کند و من به عنوان کارگردان بیشتر نقش یک ناظر و کمین‌کننده را داشتم، نه هدایت‌کننده صحنه بنابراین تمام تمرکز ما این بود که لحظه‌های واقعی ثبت شود، بدون اینکه حضور ما حس شود.

وی درباره تفاوت کارگردانی این فیلم با تجربه‌های قبلی‌اش خاطرنشان کرد: کارگردانی این مستند با آثار قبلی من کاملاً متفاوت بود چون معمولاً امکان صحنه طراحی و چند برداشت وجود دارد ولی اینجا هر لحظه فقط یک‌بار اتفاق می‌افتاد؛ یک ضربه، یک واکنش، یک احساس و من باید آن یک لحظه را ثبت می‌کردم و دیگر هیچ.

کارگردان مستند «لاماسو» درباره علت انتخاب این نام برای مستند گفت: «لاماسو» نماد مقاومت، صبر و قدرت پنهان است؛ همان‌طور که امیرعلی در مسیرش مقاومت کرد و فیلم هم با سکوت و صبر ساخته شد.

امامی درباره سخت‌ترین لحظه‌های فیلمبربردای گفت: وقتی یک صحنه حساس رخ می‌داد، من باید بدون دخالت و بدون اینکه کسی متوجه شود، تصمیم می‌گرفتم چه چیزی ثبت شود و چه چیزی نه. هیچ صحنه‌ای قابل تکرار نبود. این باعث شد کار خیلی فشرده و ذهنی باشد.»

وی در پاسخ به  اینکه در این مستند چه چیزی برای شما اهمیت داشت تصریح کرد: برای من مهم بود حقیقت و انسان پشت قهرمان دیده شود؛ نه فقط مدال‌ها و پیروزی‌ها، بلکه ترس‌ها، فشارها و تلاش‌های پنهان.

امامی در پاسخ به اینکه آیا لحظات دشوار باعث شد که بعضی صحنه‌ها را از دست بدهید؟ گفت: قطعاً،  گاهی لحظه‌ای که برای فیلمبرداری مهم بود، در همان لحظه نمی‌شد کار کرد، اما این محدودیت باعث شد خلاق‌تر شوم و فقط چیزهایی را ثبت کنم که واقعاً ارزشمند و صادقانه بودند.

کارگردان مستند «لاماسو» درباره چگونگی مدیریت فشار تیم و ورزشکار تاکید کرد: همه چیز با سکوت و فاصله مدیریت می‌شد. اگر کوچک‌ترین نشانه‌ای از حضور ما حس می‌شد، تمرکز او به‌هم می‌ریخت، این تجربه باعث شد یاد بگیرم گاهی کارگردان باید دیده نشود تا حقیقت دیده شود.

امام درباره اینکه فیلم بیشتر درباره قهرمانی است یا درباره انسان پشت آن؟ یادآور شد: بیشتر درباره انسان است،  موفقیت‌ها و مدال‌ها دیده می‌شوند، اما فشارها، ترس‌ها، تنش‌ها و روزهای سخت خیلی‌ها را نمی‌بینند. این‌ها همان چیزی است که ما در «لاماسو» نشان دادیم.

وی درباره لحظه‌ای که بیشترین فشار را در این مستند تجربه کرده است گفت: چند روز پیش از مسابقه، وقتی تمرین‌ها شدید بود و ذهن او کاملاً درگیر، هر حرکت کوچک تیم می‌توانست همه چیز را خراب کند و من مجبور بودم آن‌قدر صبور و هوشیار باشم که لحظه‌ها را از دست ندهم و هم‌زمان هیچ فضایی را بهم نزند.

امامی درباره پیام نهایی این مستند به مخاطب خاطرنشان کرد: این فیلم درباره پیروزی نیست؛ درباره مقاومت و انسانیت است، هر لحظه‌ی قهرمانی هزار لحظه سکوت، تمرین و دشواری دارد
، امیدوارم مخاطب بفهمد پشت هر قهرمان، دنیایی است که خیلی‌ها نمی‌بینند.

وی ادامه داد: یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها این بود که مسیر داستان با نتیجه مسابقه کاملاً تغییر می‌کرد، گر امیرعلی می‌باخت، روند فیلم و حس آن صحنه‌ها به‌کلی عوض می‌شد. همه ما، از تیم فیلمبرداری تا من، باید در سکوت و آماده باشیم، بدون اینکه هیچ لحظه‌ای از دست برود، این موضوع باعث شد که فشار کار خیلی بالا باشد، چون هیچ چیزی قابل تکرار نبود و هر تصمیم، هر قاب و هر برداشت اهمیت حیاتی داشت، در واقع ما همیشه روی لبه‌ای از عدم قطعیت و اتفاقات لحظه‌ای حرکت می‌کردیم، و همین باعث شد فیلم به یک تجربه‌ی واقعی و انسانی نزدیک شود.