احسان ناظم بکایی منتقد سینما/صبا: در رنگین کمان متنوع سینما حقیقت امسال، «خیال آمدن تو»، اثری متمایز است. از آن رو متمایز که جشنواره امسال با ایام میلاد حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها و هفته زن و مادر تقارن دارد و از قضا «خیال آمدن تو» نیز قصه ای از غصه‌ای مادرانه است. غصه‌ای ۴۳ ساله از چشم انتظاری یک مادر. مادری که پسر ۱۸ ساله‌اش را برای نبرد در میدان جنگ تحمیلی روانه کرد و اگر بود، هم اکنون مرد میانسال ۶۰ ساله‌ای می‌بود که خدمت پدر و مادر می‌کرد.

مستند ۳۰ دقیقه‌ای «خیال آمدن تو» گرچه نمی‌تواند عمق این غصه ۴۳ ساله را نشان دهد اما سازندگان آن به خوبی و چنان حرفه‌ای با افراد خانواده شهید و به ویژه مادر، ایاق شده‌اند که اعضای خانواده، با اعتماد به سازندگان، راحت و آرام در مقابل دوربین حرف می‌زنند و می‌گریند. موفقیت سازندگان فیلم در نزدیک شدن به سوژه بی‌شک ریشه در عقبه و سابقه و تجربه آنها در ساخت سه فصل از مجموعه مستند «رخ مادر» دارد که آن نیز تلاشی برای نزدیکی به داستان مادران شهید است.

فیلم روندی آرام دارد و موسیقی و حرکت دوربین به خوبی آرامش ظاهری خانه‌ای روستایی در حوالی نجف آباد اصفهان را نشان می‌دهد اما به مرور غمی بزرگ و گنجینه‌ای از درد در دل این خانه هویدا می‌شود که به راحتی جگر بیننده و مخاطب را می‌سوزاند. نکته جالب در این فیلم قرار گرفتن تمام اعضای خانواده در مقابل دوربین است از پدر و مادر و خواهر و برادر تا داماد. هر کس می‌آید و حرفی می‌زند و می‌رود تا بهتر ابعاد شخصیتی این شهید طلبه را که طلبه شهادت بوده است، شناخته شود.

شهیدی که در آخرین روزهای زمستان ۱۳۶۲ پر کشید. در عملیات خیبر و در جزایر مجنون، تیری به سرش اصابت کرد و به آسمان پر کشید. دیدن «خیال آمدن تو» در کنار نمایشی از صبوری مادران شهیدان، تلنگری به همه ما و خاصه مسئولان نیز هست که کلاه‌مان را قاضی کنیم و ببینیم برای این مادران و خانواده‌های شهدا چه کرده ایم؟ آیا برای همین پدر از پا افتاده یک شهید و یا مشکلات متعدد خانواده آنان گامی برداشته شده است؟ سهم آن‌ها تنها کوچه‌ای به نام عزیزشان و سنگ قبری با پرچم ایران است؟ آنها بی‌شک آزاده‌اند و هیچگاه نیازمندی‌هایشان را اعلام نمی‌کنند و سر و صدا راه نمی‌اندازند ولی ما چه کرده‌ایم؟ «خیال آمدن تو» در جشنواره سینما حقیقت ما را با حقیقت‌های چند لایه‌ای از زندگی و زمانه خانواده‌های شهیدان آشنا می‌کند که دیدن غم و صبوری آنها تنها یک لایه از آن به شمار می‌آید.