پگاه زارعی/ صبا: علی نفیسی بازیگر نقش مک‌ماهون در «سووشون» و بازیگر نقش نصیر در «بامداد خمار»، درباره  درک دورنی شخصیت مک‌ماهون که از معدود شخصیت‌های خارجی در یک درام تاریخی ایرانی است و هم‌زیستی با ادبیات گفت: مثل همیشه قدم اول از فیلمنامه شروع می‌شود. در این مورد مسیر جذاب، تازه و صدالبته لذت‌بخش بود. قدم‌های بعدی با تعامل و هماهنگی کارگردان برداشته شد، یادگیری زبان و لهجه‌ای که تا پیش از آن چندان برایم آشنا نبود، مطالعه و فهم فرهنگ عامه‌ سرزمینی ناآشنا در بستری تاریخی، کشف و خلق نکاتی منحصر‌به‌فرد برای نقش تا از دام تیپ‌سازی نجاتم دهد و بتوانم مانند مک‌ماهون فکر کنم و بدنم نیز از همان نحوه تفکر پیروی کند.

این بازیگر ادامه داد: همچنین نزدیک شدن به فیزیک نقش و زندگی کردن با آن طی حدود سه سال که این بخش چون بیرونی بود بیشتر به چشم آمد. در این فاصله‌ سه‌ساله از پیش‌تولید تا پایان ضبط، در مجموع بیش از ۶۰ کیلو وزن اضافه کردم.

او درباره ایفای نقش نصیر در «بامداد خمار» عنوان کرد: سریال هنوز در ابتدای انتشار است و صحبت زیاد درباره‌اش شاید از لذت تماشای مخاطبان کم کند. فقط به نکته‌ای کلی اشاره می‌کنم: نصیر، یک «شخصیت» است نه مجموعه‌ای از یک یا دو خصوصیت ثابت. او دارای ویژگی‌های متناقض است؛ مثلاً بسیار مهربان و خانواده‌دوست است، اما در کنار آن خواهیم دید برای محافظت از همین خانواده دست به اعمال خشونت‌بار هم می‌زند.

این بازیگر ضمن بیان اینکه چالش اصلی، علاوه بر پیدا کردن تعادل میان لایه‌های مختلف شخصیت دو مسئله‌ مهم بود، اظهار کرد: اولی رسیدن به فیزیک نقش بود؛ البته بعد از پایان «سووشون» روند بازگشت به وزن قبلی را آغاز کرده بودم و موفق شدم تا پیش از کلید خوردن «بامداد خمار» آن شصت‌و‌اندی کیلو را کم کنم.

نفیسی ادامه داد: اما مسئله دوم دشوارتر بود، از یک‌سو کار تاریخی است و دیالوگ و رفتار از نرم معمول جهان معاصر فاصله دارد، و از سوی دیگر بسیاری از بزرگان بازیگری ایران در آن حضور دارند که هرکدام رویکرد متفاوتی نسبت به بازیگری، خصوصاً بازی تاریخی، دارند. برای نمونه عالیجنابان علی مصفا و رضا کیانیان. چالش من این بود که چگونه ضمن تبعیت از نظر کارگردان، جهان خاص نصیر را در بستر تاریخی‌اش به‌گونه‌ای باورپذیر بسازم و او را طوری بازی کنم که هم با تفاوت‌های نظام بازیگری دیگران هماهنگ باشد و هم در تار و پود بافت کلی اثر درست بنشیند.

او درباره تعامل‌ و بازی با گلاره عباسی، علی مصفا و دیگر بازیگران و همچنین نرگس آبیار کارگردان «بامداد خمار»، بیان کرد: همیشه درباره نقش‌هایم چه روی صحنه، چه جلوی دوربین، احساسی تکراری را تجربه می‌کنم! یک جور لذت ترسناک؛ لذت کشف و ترس به‌اندازه‌کافی‌خوب‌نبودن. وقتی صحبت از اسامی که شما گفتید پیش می‌آید طبیعی است که به این احساس، حس خوش‌شانس بودن نیز اضافه شود.

نفیسی در پایان درباره ارتباط مخاطب با درام‌های تاریخی، عنوان کرد: اثر هنری باید بتواند منطق وجودی خود را در چگونگی پیوند دادن فرم و محتوا پیدا کند. وقتی اثر چنین رفتاری داشته باشد، یعنی همچون موجودی زنده، رفتاری منحصر به فرد  دارد و مخاطب به معاشرت با آن ادامه می‌دهد. در این مورد خاص هم شما از اثر نرگس آبیار صحبت می‌کنید؛ نام او در کنار کارنامه اندیشمندانه‌اش، بی‌نیاز از توضیح بیشتر است.