به گزارش صبا، همیشه از آدم‌های موفق یا در واقع، خیلی موفق، شنیده‌ایم که یکی از رازهای رسیدن به درجات بالا را در این می‌دانند که فاصله تصمیم تا اقدام آنان، بسیار کوتاه است. وقتی به ایده‌ای می‌رسند در کمترین زمان ممکن، شروع می‌کنند به تولید محصول از آن. برخی‌ها هم هستند که علاوه بر داشتن این ویژگی، دارای نبوغی هستند که سرعت شان در رسیدن به تصمیم و انجام آن، هم حیرت انگیز است و هم کیفیت کارشان، درخشان.
بامداد افشار، یکی از آن کمیاب‌هاست. واقعا رشک برانگیز است. کارنامه اش را نگاه کنید، هنوز به چهل سالگی نرسیده، اما ده ها اثر در عرصه آهنگسازی و طراحی صدا تولید کرده که بسیاری از آنها، تبدیل به آثار ماندگار و آوانگارد و یکتا در هنر ایران شده است.
کسانی که می‌خواهند داشته‌های ذهنی شان را به بهترین وجه، تبدیل به یک اثر کنند، حتما باید یک جور دیوانگی را چاشنی کارشان کنند. یک جور دیوانگی دلنشین و عاقلانه. بامداد هم در کارهایش، این عقلانیت را همواره به کار می‌بندد؛ دیوانه‌وار، با ایده‌هایش در می‌آمیزد و فهیمانه، به نتیجه مطلوب و قابل احترام می رسد.
او این روزها نمایش «نبرد رستم و سهراب» به کارگردانی حسین پارسایی را آهنگسازی کرده که در باشگاه انقلاب روی صحنه رفته است. استفاده درست و بجا از سازهای بادی، مخاطب را دائما هوشیار و تیزبین نگاه می دارد. استفاده از مایه‌های موسیقی شبیه خوانی و آداپته کردن آن، بدون آنکه کلیشه ای باشد، توسط بامداد، در این نمایش انجام شده است.
او حماسه را می‌فهمد و تراژدی را هم کاملا از بر است؛ بنابراین سازها را به مثابه بازیگران ناپیدا به کار می‌گیرد به حضور بازیگران روی صحنه، معنا می‌بخشد. بامداد افشار یکی از نعمت‌های خوب خدا به ایرانیان امروز است. عمرش دراز باد.