در هالیوود و کشورهای صاحب سینما، همواره تئاترهای خوب را به فیلم های سینمایی تبدیل می کنند، جدای از آثار شکسپیر می توان به نمایش های «۱۲ مرد خشمگین» سیدنی لومت، «معجزه گر» آرتور پن، نمایشنامه های نیل سایمون و تعداد زیاد دیگری اشاره کرد.

با محمد شهبا درباره کمبود آثار اقتباسی از تئاترها در سینمای ایران، گفت و گویی انجام داده ایم که می خوانید:

شهبا در این باره به صبا گفت: در دهه  50 و ۶۰ موضوع اقتباس خیلی رایج بود، اما بعد از آن خیلی کمرنگ تر شد، چرا که به مرور نمایش های تئاتری به نسبت سال های گذشته بسیار کم شده بود. در کل دنیا در قیاس با سرگرمی های جدید مانند، اینترنت، ماهواره و شبکه های اجتماعی که وجود دارد باعث شده تئاتر کمتر دیده شود، در نتیجه اقتباس آن هم کمرنگ تر خواهد شد.

وی عدم دیدگاه سینمایی در نمایشنامه ها را دلیل اصلی کمرنگ بودن اقتباس در سینمای ایران دانست و توضیح داد: حال اینکه چرا در کشور ما این اتفاق نمی افتد شاید دلیل آن این است که بیشتر نمایشنامه هایی که در ایران تولید می شوند،گفت و گو محور هستند. در یک مکان،گفت و گو ها زیاد  و شخصیت پردازی ها از طریق گفت و گو ها صورت می گیرد و کنش بسیارکم است. این موضوع باعث می شود تبدیل آن به فیلم خودش را  نشان ندهد، بنابراین فقط گفت و گو کردن چند نفر است.

شهبا با اشاره به راه حل برون رفت در این زمینه گفت: متاسفانه تئاتر کشور ضعیف است، هرچند در این چند سال اخیر کمی بهتر شده. این حوزه درمقابله با سینما و تلویزیون برد کمتری در جامعه دارد و سالن های تئاتر محدود هستند به شهرهای بزرگ مثل، تهران ، اصفهان و شیراز که از همه جدی تر تهران است.

متاسفانه مردم با اجرای تئاتر درکل کشور آشنا نیستند و از مفهوم اقتباس و مقایسه اینکه در فیلم چه اتفاقی افتاده آگاهی چندانی ندارند. از طرفی دیگر جنبه های سینمایی نمایشنامه ها و ادبیات داستانی نیز جنبه های دراماتیک آنها کم است، بنابراین اقتباس ها هم از نظر سینمایی کمتر است .

وی خاطرنشان کرد: در این راستا باید از  اقداماتی که کشورهای صاحب صنعت سینمای موفقی در این زمینه استفاده کردند بهره مند شد. نویسندگان، چه در حیطه ادبیات و چه تئاتر باتوجه به  امکانات سینما نمایشنامه یا رمان می نویسند، از این رو وقتی این قابلیت ها وجود دارد، امکان اقتباس آن هم خیلی بیشتر می شود.