به گزارش صبا، این رئالیتی‌شو با اجرای نیما شعبان‌نژاد و به تهیه‌کنندگی حسین ربانی که کارگردانی آن را رضا مهرانفر به عهده دارد، در چند بخش فضایی را شکل داده تا در دل تمام روزهای پر تلاطمی که هر کسی به شکلی درگیر آن است، برای لحظاتی فرصت فراغت از این روزمرگی را فراهم کند. سرگرمی‌سازی به همراه پرداخت به فرهنگ‌های مختلف با غذا و موسیقی، مسیری است که تولیدکنندگان این برنامه در قالب یک برنامه آشپزی سراغ آن رفته‌اند. در نظر گرفتن چالش‌هایی برای افزودن ریتم به برنامه هم از دیگر اتفاقاتی است که در «شفرونی» مورد توجه قرار گرفته و در بخش دیگر هم با مهمان ناشناخته‌ای مواجه می‌شویم که بعد از آماده شدن غذا، به شرکت‌کنندگان پیوسته و بار بخشی از قضاوت را به دوش می‌کشد.

در این بین هیات داوران چهارنفره مسابقه نیز بیش از آن که جدی باشد، فان بوده و شوخی‌هایی را خلق می‌کنند که محوریت آن با نیما شعبان‌نژاد؛ مجری و میزبان شفرونی است که شخصیت شیرینی داشته و در عین حال تجربه اجرا هم دارد؛ مواردی که باعث شده تا در اجرای شوخی نیز موفق عمل کند و بده‌بستان خوبی هم در قالب میزبان با میهمان‌های خود داشته باشد. 

طراحی صحنه و دکور هم از آن مواردی است که به محض شروع شفرونی به چشم می‌آید. در نگاه اول، مهم‌ترین تصمیم برای این طراحی، تقسیم آشپزخانه به دو نیم‌فضا است؛ دو میز کاری که هر یک رنگ و زبان بصری متمایزی دارند و مشخصاً برای تفکیک رقابت‌کنندگان و تسهیل خوانایی تصویر طراحی شده‌اند. یک سمت با تم صورتی روشن و متریال‌های گرم و سمت دیگر با رنگ سبز پاستلی و تن‌های سردتر شکل گرفته است و بازی با این رنگ‌ها در کنار نورهای هم طیف، فضای بصری قابل توجهی را شکل داده است که با طراحی و رنگبندی لباس‌ها کامل‌تر می‌شود.

همه این‌ها در کنار هم به همراه حضور تماشاچیان در استودیو دست به دست هم داده تا شاهد شکل‌گیری فضایی باشیم که در تلاش است تا زمانی برای خندیدن و دور هم بودن را فراهم کند. اتفاقی که تجربه نشان داده اغلب با اقبال عموم همراه می‌شود. نمونه این اتفاق سری اول «خندوانه » است که با تولدش توانست در آن سال‌ها نگاه‌های زیادی را به خود معطوف کند. هر چند که در ادامه با از ریتم افتادن و تکرار اتفاقات دیگر آن محبوبیت سابق را نداشت اما اوایل آغاز تا چند فصل ابتداییش لبخند‌های زیادی را روی لب‌های مخاطبانش نشاند.

«شفرونی» نیز نه در قالب خندوانه بلکه در قالب رئالیتی‌شویی که باز هم ترکیب چند المان جالب توجه مثل ترکیب آشپزی با فضای طنز و چالش‌های مختلف است، فارغ از نقدهای مختلفی که در خصوص آن مطرح شده، به دنبال ایجاد تنوع در سبد محصولات تصویری این روزهای مردم است که اغلب آن با درام‌های خانوادگی و اجتماعی پر شده و جای خالی خندیدن و تماشا بدون دغدغه در آن خالی است.

این رئالیتی‌شو یادآور اهمیت سرگرمی‌سازی و پرداختن به تولید آثاری است که این روزها جایش به شدت در بین تولیدات پلتفرم‌ها و حتی تلویزیون که دیگر آن دقت لازم برای جلب مخاطب را ندارد، خالی است. حوزه‌ای که به خصوص در شرایط پردغدغه این روزها از اقتصادی گرفته تا اجتماعی و…. از ملزومات پراهمیتی است که باید در نظر گرفته شود تا لبخند، این انحنای گمشده در دل تمام این لحظات را برای دقایقی هم که شده، بر روی لب مردم بنشاند.