محمد جلیلوند/صبا؛ یکی از برنامه‌های جذاب و سرگرم کننده‌ای که شبکه‌های تلویزیونی و نیز پلتفرم‌ها به آن علاقه نشان داده و جزو کنداکتور همیشگی‌شان به حساب می‌آید، برنامه‌های شکل گرفته حول محور غذا و آشپزی است. تا جایی که حتی شبکه‌های خبری جهانی هم به آن توجه کرده و برنامه‌های اینچنینی را به شکل هفتگی روی آنتن خود می‌فرستند. در ایران نیز وضع به همین منوال بوده و شاهد تولید برنامه‌های آشپزی در سال‌های مختلف و با کیفیت‌های گوناگون بوده‌ایم. با این تفاوت که برنامه‌هایی از این دست دنباله‌دار نبوده و تنها برای مدتی محدود تولید و پخش می‌شوند. یکی از تازه‌ترین تولیدات پلتفرمی در این رابطه، شفرونی ساخته رضا مهرانفر است که به تازگی قسمت نخست آن از طریق پلتفرم فیلیمو در اختیار علاقمندان قرار گرفته است.
قسمت نخست برنامه‌هایی از این جنس، نقشی کلیدی در جذب تماشاگران و همراه کردن آنها با خود دارد؛ اتفاقی که در قسمت اول شفرونی افتاده و فضای مفرحی بر آن حاکم است. سازندگان شفرونی از قالب کلاسیک مسابقه برای شکل دادن به اسکلت برنامه خود بهره گرفته و در هر قسمت از دو شرکت‌کننده مشهور بهره گرفته می‌شود. شکل اجرایی مسابقه هم ساده و بدون پیچ و خم آنچنانی بوده تا دایره تماشاگران آن تنها به یک طیف محدود خلاصه نشود. ایده اختصاص هر قسمت به آشپزی منطقه‌ای از جهان نیز ایده هوشمندانه‌ای است که جذابیت‌های خاص خود را دارد؛ از یک سو تماشاگر را با یکی از غذاهای غیرایرانی آشنا کرده و از طرف دیگر شاهد رقابتی مفرح بین دو چهره شناخته شده در پختن همان غذا است. کاری که سازندگان شفرونی در قسمت نخست انجام داده و به سمت غذای مکزیکی تاکو رفته‌اند؛ غذای ساده‌ای که چندان هم پرهزینه نبوده و برای پخت نیز نیاز به زمان زیادی ندارد. انتخاب شرکت‌کنندگان قسمت ذکر شده نیز اهمیت زیادی داشته و بهرنگ علوی و نعیمه نظام‌دوست انتخاب‌های مناسبی به نظر می‌رسند؛ اولی چهره جاافتاده‌ای در بازیگری بوده و تسلط خوبی هم در آشپزی دارد و دیگری نمک برنامه به حساب آمده و با شوخی‌های خود فضای مفرح‌تری به شفرونی می‌بخشد. به خصوص شوخی تکرارشونده ای که نظام دوست از برنامه جوکر با احسان علیخانی آغاز کرده و آن را به یک سناریوی شخصی بامزه تبدیل کرده است. علوی هم کم نیاورده و پارتنر خوبی برای اجرا و پروبال دادن به شوخی یاد شده به حساب می‌آید.

هیات داوران چهارنفره مسابقه نیز بیش از آن که جدی باشد، فان بوده و شوخی‌هایی را خلق می‌کنند که محوریت آن با نیما شعبان‌نژاد است؛ مجری و میزبان شفرونی که شخصیت شیرینی داشته و در عین حال تجربه اجرا هم دارد. مضافا اینکه دستی هم در کمدی داشته و در اجرای شوخی نیز موفق عمل می‌کند. شعبان‌نژاد تمامی اینها را در شفرونی به کار گرفته تا عنصر کلیدی آن به حساب بیاید. او در قسمت اول شفرونی موفق نشان داده و بده‌بستان خوبی هم در قالب میزبان با میهمان‌های خود دارد.
بخش‌های مختلف مسابقه که البته چندان پرتعداد هم نیستند، فضای متنوع‌تری به آن بخشیده و هیجان بیشتری به آشپزی شرکت‌کنندگان می‌بخشد. برای مثال نیز می‌توان به قرار گرفتن مواد غذایی روی میز رقصان برنامه اشاره کرد که کار را برای بهرنگ علوی سخت کرده و شوخی‌هایی از دل آن بیرون می‌آید. حضور میهمان ناشناس نیز ایده چالش‌برانگیزی به حساب می‌آید که در پایان هر قسمت به تماشاگران شفرونی و شرکت‌کنندگان معرفی می‌شوند؛ برگ برنده‌ای که سورپرایز مسابقه بوده و جذاب به نظر می‌رسد. جواد خیابانی به عنوان اولین میهمان و با توجه به اینکه هر دو شرکت‌کننده هم از علاقمندان پروپاقرص فوتبال به حساب می‌آیند، انتخاب هوشمندانه‌ای به حساب می‌آید. به لحاظ ریتم هم شفرونی ریتم مناسبی داشته و تماشاگران خود را خسته نمی‌کند.

جلوه های ویژه بصری کار نیز نقش مهمی در خوش آب و رنگ بودن مسابقه داشته و ازکیفیت قابل قبولی برخوردار است. در عین حال، شفرونی به لحاظ طراحی صحنه و دکور نیز سروشکل خوبی داشته و در نگاه اول به خوبی توجه تماشاگران را به خود جلب می‌کند.
شفرونی در قسمت نخست خود به عنوان مسابقه‌ای سرگرم‌کننده و مفرح، موفق عمل کرده و برای علاقمندان برنامه‌هایی از این دست گزینه‌ای مناسب به حساب می‌آید.