در ميان هياهوي فيلم هاي سينمایی جشنواره و سلبريتی‌ها و…
حالا هم تقسيم سيمرغ‌ها، گم شد گويا يك فيلم مستند!
فيلمي ارزشمند و درخشان از «مرتضي شعبانی»
فيلم «فرشته‌ها نمی‌ميرند» شما، چيزهايی را به ما يادآوري كرد، كه بايد برايش پاسخ پيدا كنيم.
نمی‌دانم تاريخ بعدها ما را براي اين فراموش كاری به چه متهم خواهد كرد؟
يك قرن بعد صبر و شكيبایی اين مردم مظلوم را چه می‌نامند؟
در عصری كه اين ظلم‌ها را ديديم و اين مقاومت‌ها.
گاهي با خودم می‌گويم اگر يك درصد از اين ظلم ها به من و شما می‌شد، چقدر تحمل می‌كرديم و چقدر شكرگزار بوديم!
چقدر مثل اينان مومن می‌مانديم و با اعتقاد صبوری می‌كرديم
چقدر خدا در زندگی‌هامان جاری بود و به زمين و زمان بد و بی راه نمی‌گفتيم
نه اما آن كه غم می‌دهد، صبر هم می‌دهد
مظلومند اما
مثل شير محكم و با صلابت، مردم «غزه» را می‌گويم
«فرشته ها نمی‌ميرند» فيلمی جذاب و دوست داشتنی در مورد رنج و صبر مردم غزه
آقا مرتضای عزيز
تماشاچيان شما اشك ريختند و رفتند
شما سيمرغ‌هايت را از اشك‌های فرشته‌های غزه گرفتی!
سيمرغ‌هایی كه به كار آن دنيا می‌آيد، نه اين دنيا…!