به گزارش صبا ، نقدهایی که سیدامیرعباس ستایشگر به یکی از مدیران سابق جشنواره موسیقی فجر داشت حالا گریبان خود او را گرفته است. یکی از نقدهایی که ستایشگر نسبت به نحوه مدیریت حمیدرضا نوربخش، مدیر دوره‌های قبلی جشنواره موسیقی فجر داشت عدم شفافیت او بود.

ستایشگر در یک جلسه نقد و بررسی با نام «ضرب اصول» که درباره جشنواره سی‌ویکم موسیقی فجر بود خطاب به وی گفت «چرا شفاف نیستیم؟»، اما دریغ که خود او نیز در قبال مسائل مالی شفاف عمل نکرد و نحوه مدیریتش انتقادات فراوانی را در پی داشت. به‌خصوص آن‌که شفافیت در برگزاری جشنواره‌ها یکی از خواسته‌های جدی وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی بود.

نکته جالب‌تر اینکه تمامی انجمن‌های تحت وزارت فرهنگ و ارشاد ازجمله انجمن‌های تجسمی و نمایشی، پرونده مالی خود را در سامانه «شفاف‌سازی» ارائه کرده‌اند اما انجمن موسیقی تنها به بارگزاری نام و نام خانوادگی و ایمیل مدیرعامل اکتفا کرده و جزئیات بیشتری ارائه نکرده است!

گرچه این نقد به محمد اله‌یاری، مدیرکل سابق دفتر موسیقی نیز وارد است که چرا این مهم را در دستور کار انجمن قرار نداده، اما در موضوع مطرح شده به سوال خود آقای ستایشگر برمی‌گردیم: «چرا شفاف نیستیم؟» ستایشگر که خود در مقام منتقد از شفافیت مالی گله داشتند، بهتر است اکنون حداقل در مورد دستمزد مدیر اجرایی جشنواره موسیقی فجر و همچنین تیم روابط عمومی شفاف سازی کنند.

یکی دیگر از انتقاداتی که ستایشگر در مقام منتقد نسبت به مدیریت‌های پیشین داشت این بود که چرا لوگوی جشنواره موسیقی فجر را تغییر داده‌اند؟ سوالی که اکنون خود او در مقام نقدشونده باید پاسخ بدهد که چرا لوگوی انجمن موسیقی ایران را تغییر داده است؟ اساسا آن لوگو چه ایرادی داشت که دست به تغییر زدند؟ و پرسش دیگر اینکه چرا برخی از انجمن‌های موسیقی استان‌ها لوگوی جدید که شما دست به تغییر آن زده‌اید را به رسمیت نمی‌شناسند و برنامه‌های خود را با لوگوی قبلی برگزار می‌کنند!

نگاهی به عملکرد ستایشگر در انجمن موسیقی و جشنواره‌های تحت مدیریتش، ما را به موارد عدم شفافیت فراوان دیگری می‌رساند.

به طور مثال چرا هرگز تیم داوری جشنواره ملی موسیقی جوان در دوره ستایشگر به رسانه‌ها معرفی نشدند؟!

بالاخره مهم‌ترین ویژگی جشنواره جوان حضور بالغ بر صد استاد مهم موسیقی کشور است و باید دید این ترکیب دستخوش تغییر شده یا خیر. حتی لوحی که به برگزیدگان این جشنواره اهدا شده به امضای استادان و داوران نرسیده و برخلاف ادوار گذشته، در آن لوح تنها به امضای مدیرعامل و دبیر جشنواره اکتفا کرده بودند.

مورد دیگر فراموشی کتاب‌هایی است که در سه دوره جشنواره موسیقی فجر، دو دوره جشنواره موسیقی نواحی و یک دوره جشنواره موسیقی جوان پس از پایان جشنواره ‌ها منتشر می‌شد.

مشخص نیست که چرا مهم‌ترین خروجی جشنواره‌ها که برآیند هم‌فکری داوران و سیاستگذاران جشنواره بود و تبدیل به کتاب می‌شد را حذف کرده‌اند.

آقای ستایشگر، این یادداشت حاصل نگاه و نقدها و سوالات شما از هنرمند و خواننده طراز اول کشور بود که ایامی مدیریت جشنواره موسیقی فجر را برعهده داشت. البته مقایسه آن جشنواره‌ها با هم مقایسه درستی نیست و عملی غیرحرفه‌ای است، اما بهتر بود که همان نگاه را به نحوه مدیریت خود در قبال جشنواره‌ها داشته باشید.

سخن کوتاه و یادداشت را با کلامی از امیرالمومنین علی (ع) به پایان می‌برم: اَلا وَ اِنَّ لَکُم عِندِی اَن لَا اَحتَجِبَنَّ دُونَکُم سِرّاً اِلّا فی حَرب.

مینا آتشی