به گزارش صبا،ساخت فیلم درباره موضوعات سیاسی و اجتماعی در سینمای ایران کار بسیاری خطیر و دشواری است. چرا که نقد کانون‌های قدرت و ثروت در قالب یک فیلم سینمایی امری است غیرمکن که ممکن است برای کارگردان فیلم هزینه زیادی در پی داشته باشد. به همین خاطر فیلم‌هایی که با مضامین سیاسی ساخته می‌شوند اغلب محصولاتی شعاری و بی خاصیت هستند که تماشاگر از تماشای آنها هیچ لذتی نمی‌برد. در دوران اوج سینمای سیاسی ایران در نیمه دوم دهه هفتاد هم اکثر کارگردانان بیشتر به جای انتخاب موضوعاتی که مستقیماً به سیاست ارتباط داشته باشد سعی می‌کردند در قالب ژانر‌های دیگر مثل کمدی، ملودرام و درام جنگی به سیاست اشاره کنند که نتیجه آن آثاری مانند «مومیایی ۳»، «پارتی» و «قارچ سمی» بود.

فیلم‌هایی که در نهایت به عنوان آثاری در ژانر دیگر مورد ارزیابی قرار گرفتند نه یک فیلم سیاسی. سید جلال اشکذری بعد از ساخت دو فیلم و دو سریال سراغ موضوعی رفته که حساسیت برانگیز است و در فیلم خود تلاش کرده دلایلی برای فساد اقتصادی در ایران بیان کند. اما اکران بی سر و صدا فیلم نشان می‌دهد بسیار بعید است بتواند تاثیر مدنظر کارگردان را بر روی جامعه بگذارد.

شاید مشکل مهم و تناقض اصلی رخ نیلو این باشد که برخلاف ادعا و موضوعی که دارد فیلم کم سر و صدا و بی حاشیه‌ای است. کارگردان فیلم در گفت و گویی مدعی شده که قصد داشته فیلمی درباره فساد و بی عدالتی بسازد و نشان دهد که رفتار غلط یک پدر چگونه دامن یک خانواده را می‌گیرد و عشق میان دو نفر را نابود می‌کند. اما «رخ نیلو» ضربه اصلی را از پرداخت بد کارگردان و داستان بی رمقش خورده است. جایی که کارگردان نتوانسته (مانند دلبری) ایده‌اش را به داستانی منسجم با شخصیت‌های ملموس و دوست داشتنی تبدیل کند.

البته نباید همه تقصیر‌ها را هم گردن اشکذری انداخت. همانطور که گفتیم ساخت درام‌های حساسیت برانگیز سیاسی و اجتماعی در ایران کار بسیار دشواری است و در اغلب موارد فیلم‌ها را از جذابیت تهی می‌کند. «رخ نیلو» هم از این قاعده مستثنی نیست و نتوانسته آنطور که باید شاید موضوع و مضمون خود را به درستی بپروراند.

منبع: رویداد۲۴