به گزارش صبا، نمایشگاه محیطی «ایران من، سرای من» که با حمایت انجمن سینمای جوانان، سازمان سینمایی و خانه هنرمندان ایران در گالری محیطی خانه، برگزار شده، این‌بار بر «زیبایی‌ها و سلامت ایران» تمرکز دارد و روایت متفاوتی را از وطن‌دوستی ارائه می‌کند. رائد فریدزاده رییس سازمان سینمایی معتقد است: ما تلاش کرده‌ایم آیینه‌هایی مقابل جامعه بگیریم تا تصاویر مختلفی از وجود و هویت این ملت و این سرزمین بی‌نظیر دیده شود.

او  درباره اهمیت مستندسازی رویدادها، جایگاه هنر در بازنمایی روایت‌های جمعی و فردی و تلاش‌های سازمان سینمایی برای حمایت از تولید آثار هنری مرتبط با جنگ و پساجنگ توضیح می‌دهد.

در ادامه متن کامل گفت‌وگو با رائد فریدزاده رییس سازمان سینمایی را می‌خوانید.

 معمولاً وقتی صحبت از جنگ می‌شود، ما تخریب و ویرانی می‌بینیم؛ اما با حمایت انجمن سینمای جوان و خانه هنرمندان نمایشگاهی با عنوان «ایران من سرای من» را درباره «زیبایی‌های ایران» در شرایط جنگی برگزار کردند. این تصمیم از کجا آمد و چه نگاه و انگیزه‌ای پشت آن بود؟

واقعیت این است که اتفاقات سخت، مثل یک تلنگر عمل می‌کنند؛ لحظه‌ای که آدم را وادار می‌کنند به ریشه‌ها و داشته‌هایشان عمیق‌تر نگاه کنند. انسان وقتی احساس تهدید می‌کند، ناخودآگاه به وضعیت وجودی خودش رجوع می‌کند و این وضعیت وجودی با خاک، وطن و میهن پیوند دارد. در شرایط بحرانی، این تعلق خاطر روشن‌تر و قابل‌لمس‌تر می‌شود. کاری که ما انجام دادیم نوعی «آینه‌گردانی» بود؛ همکاران ما تلاش کردند آیینه‌هایی مقابل جامعه بگیرند تا تصاویر مختلفی از وجود و هویت این ملت و این سرزمین بی‌نظیر دیده شود. نمایش زیبایی‌ها، در چنین زمانه‌ای، یادآور این است که چه سرمایه عظیمی داریم.

 علاوه بر سینما، تئاتر و کنسرت‌، معیشت بسیاری از هنرمندان نیز در بحران اخیر آسیب جدی دیده است. جبران این خسارت قطعاً کار ساده‌ای نیست. سازمان سینمایی برای بهبود این وضعیت چه تدابیری در نظر گرفته است؟

متاسفانه این اتفاق رخ داده و هم در زیرساخت‌ها، هم سالن‌ها و هم در زندگی و شرایط شخصی هنرمندان، آسیب‌های گسترده و تلخ بسیاری رخ داده است. در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کمیته تخصصی تشکیل شده که در حال جمع‌آوری و بررسی وضعیت هنرمندانی است که در این وقایع آسیب دیده‌اند. این کمیته پرونده‌ها را بررسی می‌کند تا میزان و نوع حمایت مشخص شود.

در سطح دولت هم نهادهایی مشخصاً مأمور رسیدگی به این حوزه شده‌اند. سازمان سینمایی درواقع یک پل ارتباطی بین هنرمندان و بخش‌هایی است که مسئولیت مستقیم این پیگیری‌ها را برعهده دارند. این روند نشان می‌دهد هنرمندان بخش جدایی‌ناپذیر این جامعه‌اند و مانند مردم، در قلب حادثه بوده و صدمه دیده‌اند.

اما مساله مهم‌تر این است که هنر چگونه می‌تواند وظیفه اصلی خود تسکین، آرامش‌بخشی و روایت رخدادها را انجام دهد این‌جاست که باید به هنرمندان تکیه کنیم و امیدوار باشیم این تجربه یگانه را با بیان، تصویر و زبان خودشان ثبت کنند تا در حافظه تاریخی این سرزمین بماند.

در مورد فیلم‌هایی که این روزها روی پرده هستند، چه برنامه‌ای برای حمایت وجود دارد؟ چه در مورد آثاری که توسط فارابی، سینماشهر یا دیگر نهادها تولید شده‌اند و چه فیلم‌های مستقلی که تصمیم دارند وارد چرخه اکران شوند.

برای فیلم‌هایی که روی پرده‌اند، چه آن‌هایی که تولیدشان توسط نهادهایی مثل بنیاد سینمایی فارابی یا سینماشهر پشتیبانی شده و چه آثار مستقل، موضوع در شورای صنفی نمایش مطرح شده است. بحث بر سر این است که چه شیوه‌هایی برای حمایت از این آثار مناسب‌تر است؛ از ایجاد مشوق‌ها گرفته تا تدابیری که بتواند به ادامه اکران و ایجاد انگیزه برای تولید آثار جدید کمک کند. دوستان در شورای صنفی موارد مختلفی را بررسی کرده‌اند و امیدواریم مجموعه این سیاست‌ها باعث شود هم آثار موجود دیده شوند و هم فیلمسازان برای تولید کارهای تازه ترغیب شوند.

نشراول: ایرنا