به گزارش صبا، محمود کریمی کارگردان سینما، در یادداشتی با نگاهی احساسی به روزهای جنگ و خاطرات گذشته، از تغییر ناگهانی زندگی مردم و تبدیل روزهای عادی به روزهای آکنده از اضطراب، آوار و فریاد سخن گفته و این روزها را با روایت‌های تاریخی و آیینی ایران پیوند داده است.
در متن این یادداشت آمده است:
جنگ است و جنگ بر سر ایران است؛ نخستین و آخرین نشانی من از این زمین، روزهای شیرین، دوستان و عزیزانم بودند. چه زود خاطرات خوش گذشت و چه سخت می‌گذرد این روزهای جنگی؛ روزهایی پر از صداها، آوار، خون‌ها و فغان‌ها.
این روزها یادآور محرم و صفر است؛ علم و دسته و سیاهی، و قصه‌ی هزارباره‌ی لشگریان یزید و پیروان امام شهید. تفاوتی بزرگ میان تماشاگر تعزیه بودن و بازیگر معرکه شدن است؛ آن‌جا تماشا می‌کنی و این‌جا در دل واقعه‌ایستاده‌ای.
حالا در میانه این سرزمین و در همین شهرهای کودکی، یکی رجز می‌خواند و دیگری می‌جنگد؛ مردی فریاد می‌زند و زنی به تیمار زخمی‌ها می‌پردازد. گویی اسفند خورشیدی به محرم سال ۶۱ هجری بدل شده است.
ما مانده‌ایم و یک تاریخ و این جغرافیا؛ و امید آن‌که روزی در شاهنامه‌های آینده بنویسند که همه با هم بودند، دست در دست یکدیگر تا پایان ایستادند.
چنان‌که آن امام شهید، با بزرگواری، هم راه را برای دوستانش گشود و هم آرزوی دشمنش را برآورده کرد؛ و چه پایانی از این بهتر.
۱۶ اسفند ۱۴۰۴