به گزارش صبا، هیئت‌مدیره و بازرسان انجمن بازیگران خانه تئاتر با انتشار دل‌نوشته‌ای، درگذشت استاد بهرام بیضایی را تسلیت گفته و از تأثیر عمیق او بر نگاه، شیوه زیست و مسئولیت‌پذیری بازیگران تئاتر ایران سخن گفت، در این دلنوشته آمده است؛

مرگ،
آنگاه که به نام بهرام بیضایی خوانده می‌شود،
دیگر ایستگاه نیست؛
مکثی است در میانه اجرا،
سکوتی سنگین پیش از آن‌که بازیگر
نفس عمیق‌تری بکشد
و دوباره به صحنه بازگردد.
استاد بهرام بیضایی نرفت؛
او از ما عبور کرد
و در تنِ ما ماند.
در حافظه عضلانی بازیگر،
در لرزش پیش از گفتنِ یک جمله،
در مکثی که معنا را فریاد می‌زند
و در ترسی که به آگاهی بدل می‌شود.
ما، بازیگران این سرزمین،
با آثار او آموختیم
که صحنه جای تظاهر نیست؛
میدان مواجهه است.
بیضایی ما را از بازیِ نقش
به زیستنِ موقعیت رساند؛
از ادای احساس
به تحمل حقیقت.
او به ما یاد داد
بدن، حامل تاریخ است؛
صدا، حافظه جمعی دارد؛
و سکوت،
گاه از هر دیالوگی راست‌گوتر است.
در جهان او،
بازیگر تنها اجراگر متن نبود؛
شاهد بود،
قاضی نبود،
اما مسئول بود.
مسئولِ روایتِ زخم،
مسئولِ حملِ اسطوره
در زمانه‌ای بی‌حوصله،
و مسئولِ ایستادن
میان سرنوشت و انتخاب.
بیضایی،
ما را به دیدنِ تاریکی عادت داد
بی‌آنکه مجوز فرار بدهد.
قهرمانانش نجات‌دهنده نبودند،
و ضدقهرمانانش محکوم مطلق.
همه، انسان بودند
با حقِ فهمیده‌شدن.
ما بازیگران،
در کار با او آموختیم
که تراژدی
تمرینِ سقوط نیست،
تمرینِ آگاهی است؛
و انسان،
حتی در شکستن،
حرمت دارد.
امروز که نام تو
همچون «مرگ یزدگرد»
بر زبان زمان می‌لغزد،
می‌دانیم
که صدایت خاموش نشده؛
فقط به لایه‌ای عمیق‌تر
از گوشِ تاریخ رفته است.
انجمن بازیگران خانه تئاتر،
با اندوهی اندیشمندانه،
فقدان استادی را سوگوار است
که ما را
از بازیگریِ بی‌خطر
به بازیگریِ مسئول رساند.
ما بر صحنه‌هایی
که تو به تفکر،
به تردید،
و به حقیقت آغشته کردی،
سوگند می‌خوریم
پرسش را زنده نگه داریم،
سکوت را بفهمیم،
و تئاتر را
نه پناه فراموشی،
که میدان بیداری بدانیم.
یادت،
در ما بازیگران،
نه یک خاطره،
که یک شیوه زیستن است.

هیئت مدیره انجمن بازیگران خانه تئاتر
۷ دی ۱۴۰۴