«زمین و آسمان سرزمین‌مان زخمی است

دل‌ها نگران‌اند

دل مادران پیش از طلوع صبح هزار بار می‌لرزد

صدای آژیر خواب را از کودکان می‌رباید

صدای انفجار جای آواز را گرفته است

ما فرزندان آوازیم

با زخمه‌ای بر دل و امیدی پنهان در گلو

شاید آواز مرهمی باشد بر دل مادری یا آهی خاموش در دل پدری خسته این صدا می‌خواهد در دل این همه هیاهو زمزمه‌ای برای آرامش باشد.

شاید به یاد بیاوریم که هیچ خاکی برخون گل نمی‌دهد و هیچ سلاحی عشق نمی‌کارد.

به امید روزی که آوازها بلندتر از گلوله‌ها شنیده شوند و با آرزوی صلح و آرامش برای همه‌ی مردمان جهان.»