به گزارش صبا، میترا مهتریان با بیان این مطلب که جشنواره فجر بايد سينمای مستند را هم بخش جدايی‌ناپذير سينما بداند گفت: سينمای مستند سينماست و نبايد در حاشيه‌ی جشنواره به آن نگاه شود. متأسفانه در ادوار مختلف اين بي‌توجهی به اشکال مختلف نمایان شد. مثلاً دوره‌هایی فقط به اعلام اسامی اكتفا شد و فيلم‌ها به نمايش درنیامدند و گاه حتی در كتاب جشنواره خبری از فيلم‌های مستند نبود.

او افزود: بايد این واقعیت را پذيرفت كه سينماي مستند بسيار تأثیرگذار است. در همه‌ی ابعاد. از اجتماعی تا محیط‌زیستی. سينمای مستند گاهی در مقاطع زمانی خاص تأثيرات شگرفی داشته كه سينمای داستانی شايد به‌ندرت با آن برابری کرده باشد. خاطرم هست فیلم مستندی باعث تغيير ماده قانونی در قانون موجر و مستأجر شد اما شاید ده‌ها فيلم داستانی نتوانستند به اين ميزان تعیین‌کننده باشند. وقتی يک مستند می‌تواند در چنین مباحثی در حدی اثر بگذارد كه مردم و مسئولان را مسئولانه‌تر به فكر وادارد چرا بايد به حاشيه رانده شود؟

مهتریان گفت: مستندساز قصه‌ی تخیلی مطرح نمیكند. آينه‌ای در دست گرفته و واقعيت عریان را جلوی چشم‌ها می‌آورد و البته توصيه دارد، پيشنهاد دارد. مردم کوچه و بازار باید مستند ببینند؛ مسئولان بايد همراه مردم به تماشای مستند بنشينند. سینمای مستند سينمای انديشه و تفكر است؛ سينمای جستجوگر و پرسشگر. و گاه دست ياری میجويد از مردم و مديران. پس بهتر نيست در جشنواره‌های مردمی حضور جدی‌تری داشته باشد؟ راندن به حاشيه پاک كردن صورت مسئله‌هاست.

او گفت: جشنواره فجر تلاش يكساله‌ی سينمای داستانی را به نمايش میگذارد و تأثير مستقيم در ميزان فروش و ديده شدن فيلم‌های داستاني دارد، اما در بخش مستند گاه حاصل چندين سال زحمت مستندساز است که مطرح می‌شود. حال اگر به تبلیغات سينمای مستند هم همسطح سينمای داستانی بها داده شود،به ديده شدن فيلم‌های مستند كمک شایانی می‌شود.

مهتریان با اشاره به اینکه جشنواره‌ امسالِ سینما حقيقت خيلی پرشور بود و با استقبال بسيار خوب مخاطبان مواجه شد به خبرنگار سینما صبا گفت: دو سه فيلم را مجبور شدم یا ایستاده يا نشسته روی پله‌ها ببينم كه خب اين استقبالِ فوق‌العاده فرخنده و مبارک است. مستندهای جسورانه‌ای ديدم كه متأسفانه به دليل کوتاه‌تر بودن از مدت زمان مورد نظر جشنواره فجر (٧٥ دقيقه) بخت حضور در فجر را نداشتند. خاطرم هست روزی دبير محترم جشنواره حقيقت گفت: مستندساز بايد جسور باشد و مطالبه‌گر. همان زمان در ذهنم آمد كه اين جسارت نه تنها در مستندساز، كه بايد در مديران و هيأت‌های انتخاب و داوری هم وجود داشته باشد. مستندسازی كه جسورانه مطالبهگر باشد اما با هيأت انتخابی مواجه شود كه فيلم را به گوشه‌ كمد فيلم‌ساز هدايت كند و فيلم سال‌ها خاک بخورد چه فايده‌ای از جسارتش می‌برد؟! به نظرم اين سه ضلع بايد در كنار هم مثلث قدرتمندی تشكيل بدهند تا فيلم مستند مؤثر و مفيد جلوه كند: مثلث مستندساز جسور و پرسشگر و مطالبه‌گر، مديران شجاع، و هيأت انتخاب و داوری قدرتمند. در جشنواره حقيقت امسال یکی-دو فیلم نشان دهنده اين مثلث قدرتمند بودند و باعث خوشحالی و اميدواری شدند.

مهتریان در جواب این پرسش که سطح کیفی آثار مستند انتخاب شده برای جشنواره فیلم فجر چطور است؟ پاسخ داد: خوشبختانه این چند روز بازبینی فيلم‌های خوبی دیدم كه فاكتورهای خوبی همچون كارگردانی قوی، تصاوير چشم‌نواز، تدوين و از همه مهم‌تر نگاه مؤثر داشتند كه خيلي اميدوارم تيم بسيار خوب و حرفه‌ای كه بنده شانس حضور در جمع‌شان را داشتم، هم‌نظر باشند و اين فيلم‌های خوب را متخصصين فن، مردم و مسئولان همه دركنار هم به تماشا بنشينند.

او افزود: برای انتخاب لیست نهایی هنوز به جمع‌بندی نهایی نرسیدیم.

مهتریان با بیان اینکه مستندسازی حرفه‌ سخت و حتی گاه خطرناك است گفت: متأسفانه مستندسازی حتی از نظر سرمايه‌گذاری هم كار پرخطری است. سرمايه گذاران بخش‌های خصوصی و حتی دولتی ترجيح‌شان بر سينمای داستانی و حضور چهره‌های آشنا و عامه‌پسند است و اين باعث میشود اغلب برای تأمين هزينه به سراغ گونه‌ای از مستند بروند كه فيلم بهواسطه‌ی يك يا دو سلبريتی ديده شود. اما آن بخش از فيلم‌های مستند دردمند كه مشكلات را به رخ مردم و اجتماع و مديران و مسئولان می‌كشاند كمتر با اقبال و حمايت سرمايه‌گذار بخش خصوصی و دولتی مواجه می‌شود و بايد با سختي فراوان كار را به نتيجه برساند. سرمایه‌گذاری در سينمای مستندِ پرخطر جذاب نیست.