به گزارش خبرنگار رادیو و تلویزیون صبا، تاکنون ۱۷ قسمت از سریال تلویزیونی «بازپرس» به کارگردانی احمد معظمی و تهیه‌کنندگی محمدرضا شفیعی روی آنتن رفته است. در خلاصه داستان این سریال آمده است: «در جریان یک قاچاق اقتصادی بزرگ به دنبال سرنخ‌ها این پرونده به یک آقازاده و یک تهیه‌کنندهٔ رانت‌خوار می‌رسد و چند ماجرا دیگر به دنبال این ماجرا اتفاق می‌افتد.» «بازپرس» در ژانر پلیسی معمایی به حل پرونده مفاسد اقتصادی می‌پردازد و فیلمنامه آن توسط حسین تراب‌نژاد نگاشته شده که پیش‌تر نیز با قلم خود فیلمنامه سریال‌های متعددی را نوشته بود و حالا با این فیلمنامه، زندگی شخصی و  حرفه‌ای بازپرسی به نام صدرا حسینی را روایت می‌کند. به همین منظور با او به گفت‌وگو پرداختم.

پگاه زارعی

***درباره شکل‌گیری ایده اصلی و فرآیند نگارش فیلمنامه سریال تلویزیونی «بازپرس» توضیح دهید.

-حدود دو سال پیش «محمدرضا شفیعی» تهیه کننده این سریال قرار گذاشت تا با محوریت شخصیت‌ بازپرس، سریالی تولید شود. از ابتدا سوژه مشخصی سفارش داده نشده بود و از این جهت، دست ما باز بود. به همین منظور ما با همکاری مرکز رسانه قوه قضاییه با تعدادی از بازپرسانی که در حوزه‌های مختلف فعالیت می‌کردند، به گفت‌وگو نشستیم و با آنها درباره مفاسد اداری، اقتصادی و پرونده‌­های جنایی و … صحبت کردیم. در نهایت چند پرونده جذاب به دست‌مان سپرده شد که از آنها می‌توان به پرونده بانک سرمایه، پرونده سلطان قیر و پرونده‌های اقتصادی از این جنس اشاره کرد. پیشنهاد دادیم که برای تولید سریال، روی پرونده مفاسد اقتصادی کار کنیم و قوه قضاییه نیز از پرداختن به رویکرد مبارزه با مفاسد اقتصادی استقبال کرد. سپس روی کار تحقیقی جدی‌تر متمرکز شدیم و نگارش فیلمنامه «بازپرس» شروع شد.

***با توجه به سابقه شما در نگارش فیلمنامه‌های امنیتی همچون «ضد»، «خانه امن»، «ترور خاموش» و …، ویژگی و تفاوت «بازپرس» را در مقایسه با دیگر آثار در چه می‌بینید؟

-تفاوت «بازپرس» با دیگر آثاری که نام بردید، این است که از ابتدا قصد داشتیم سویه‌های اجتماعی داستان پررنگ باشد و به واکاوی شخصیت‌هایی که ظلم می‌کنند، کاراکترهایی که به آن‌ها ظلم می‌شود و شخصیت‌هایی که پرونده‌ها را بررسی می‌کنند، بپردازیم. در سریال‌­های مذکور من به عنوان نویسنده خیلی این فرصت را نداشتم که جنبه‌های اجتماعی ماجراها را در حد توان خودم بررسی کنم، هر چند سفارش‌دهنده هم تمایلی به این جنس داستان­‌ها نداشت. همچنین در مورد شخصیت­‌پردازی­‌ها هم در این سریال نسبت به سریال­‌هایی که اشاره کردید، دست ما بازتر بود. در آن سریال‌­ها کمتر به زندگی خانوادگی و مسائل شخصی مأموران پرداخته بودیم. مثلا در «خانه امن» سعی کردیم کمی از این شخصیت‌پردازی را داشته باشیم ولی در دیگر کارها نیروهای امنیتی تبدیل می‌شدند به کاراکترهایی که دچار مسائل احساسی و خانوادگی نمی شوند که باعث ایجاد نقطه ضعف در فیلمنامه می شد. اما صدرا حسینی به عنوان قهرمان سریال بازپرس، می­‌تواند عصبانی شود،‌ شوخی کند، اشتباه کند و …

***برخی منتقدان نسبت به خرده‌روایت‌های سریال نقد دارند و برخی موضوعات مورد تحقیق که رها می‌شوند و… در این باره آیا عمدی درکار بود؟

– به جز نقدهای اصولی و دارای ساختار، این جنس نقدها را قبول ندارم. وقتی یک نفر به زعم خودش نقد می­‌نویسد که یک سریال سی و چند قسمتی می‌­توانست در هشت قسمت تعریف شود، یعنی کمترین ورودی به عرصه نمایش ندارد و دنبال چیز دیگری‌ است. شاخه‌های فرعی، حتما کارکردی دراماتیک در پیشبرد قصه دارند. اما سوای این نوع نگاه‌ها، نقدهای اصولی را می‌پذیرم. خودم نقدپذیر هستم و خودم را نقد می‌کنم. مثلا اگر قابلیت بازگشت به عقب را داشتم، در قسمت‌های ابتدایی تجدید نظر می‌کردم چرا که با دیدن سریال متوجه شدم که می‌شد دو قسمت اول به نحو دیگری طراحی شود و به موضوع اصلی از طریق و شکل دیگری ورود می‌کردیم.

***در هنگام نگارش فیلمنامه و شخصیت‌پردازی نقش‌ها، بازیگرانی که اکنون با این شخصیت‌ها در «بازپرس» دیده می‌شوند، در نظر شما بودند؟

-نه تقریبا بیشتر فیلمنامه را نوشته بودیم که بازیگران آمدند و قرارداد بستند اما من هر روز با احمد معظمی کارگردان «بازپرس» تعامل داشتم و روز به روز فیلمنامه را بازنویسی می‌کردم. در همین بازنویسی‌ها، با توجه به بازیگرانی که قرارداد می‌بستند و گپ‌­هایی که با بازیگران می‌­زدیم و پیشنهاداتی که با خودشان می­‌آوردند، سعی می‌کردم دیالوگ‌ها را به بازیگران نزدیک‌تر کنم.

***در رابطه با جذابیت پرونده‌های امنیتی یا قضایی برای مخاطب توضیح دهید. خودتان برای این موضوعات به چه تمهیداتی در فیلمنامه‌نویسی می‌اندیشید؟

-بله، مشخص است که فیلمنامه‌نویسی در زمینه پرونده‌های امنیتی و قضایی جذاب است. دلیلش این است که در این پرونده‌ها به مسائلی پرداخته می‌شود که از تخیل در نمی‌آیند و مسائل واقعی هستند، همین واقعی بودن برای مردم ملموس و نزدیک به زندگی روزمره است. همچنین به نظرم همین که فارغ از کیفیت، وزارت اطلاعات تعداد زیادی سریال در حوزه پرونده‌های امنیتی و قضایی ساخته و به تصویر آورده، خوب است، اما تاکنون قوه قضاییه به صنعت فیلم و سریال‌سازی ورود نکرده بود؛ امیدوارم استقبال از سریال «بازپرس» و سریال «آقای قاضی» برای ورود قوه قضاییه به حوزه فیلمسازی و سریال‌سازی ترغیب‌کننده باشد.