به گزارش خبرگزاری صبا، یادداشت حجازی به این شرح است:”گوشي بي سيم در دستي
از پشت ماشيني نظامي در ميان هياهو و غبار ناشي از جنگ نگاهمان را از آن خودش مي كند.

انگار قرار است اين
سر و صداي برخواسته از زماني نه چندان غريب، برايمان قريب شود.

و چه خوب محمدحسين
مهدويان و دوستانش بي هيچ واسطه اي ما را در ميان اين زمان گم شده در تاريخ پرتاب مي
كنند.

زماني كه در اين
زمانه سكه اصحابش خريداري ندارد!

و چه خوب ما را خريدار
مردي مي كند كه خود خريدار دل مردمانش بوده و هست!

من عاشق شدم!

عاشق برادر احمد(
متوسليان)

عاشق اطرافيان او

عاشق مردمانش

و عاشق حال خوبشان

عاشق آن بخش از تاريخ
كه قهرماني از جنس مردم را در خودش گم كرد
و چنان رازي سر به مهر برايمان نگهش داشت.

براي مايي كه در
ميان هياهوي قدرت و ثروت و غبار آلودگي اين شهر دستمان بر زمين و زمان بسته شده است.

ايكاش چراغهاي سالن
روشن نمي شد

ايكاش سينما ما را براي هميشه در همان حالهايي كه موقع
تماشاي فيلمهاي دوست داشتني مان داشتيم، جادو مي كرد و نگهمان مي داشت.

ايكاش آن مرد در
قاب آخر فيلم ظاهر مي گشت و ما را اينچنين
منتظر نمي گذاشت

آخر امروز خيلي نيازش
داشتيم!

ايكاش…”

سيد روح الله حجازي