سيدمحمدحسين بهجت‌تبريزي متخلص به شهريار در سال۱۲۸۵ شمسی در خانواده‏اي
اهل ادب در تبريز به دنيا آمد. ايام كودكي او با جنبش آزادي‏خواهان مشروطه به رهبري
ستارخان و باقرخان همراه بود.

وي در كودكي با قرآن و ديوان حافظ آشنا شد و پس از تحصيل مقدمات حوزوي،
به تهران رفت و وارد مدرسه دارالفنون شد. شهريار سپس وارد مدرسه طب شد، ولي در پي يك
جريان عاطفي و پس از پنج سال تحصيل، بدون اخذ مدرك دكترا، تهران و دانشكده را ترك گفت
و در خراسان وارد خدمت دولتي شد.

او در نيشابور به ديدار كمال‏الملك، نقاش مشهور رفت و شعري درباره وي
سرود. شهريار از آن پس مدتي در تهران سكونت داشت و از سال۱۳۱۹ در تبريز اقامت گزيد.
وي همزمان با اوج‏گيري نهضت اسلامي، با زبان شعر، انقلاب اسلامي را همراهي كرد. شهريار،
به‌عنوان يكي از مشهورترين غزل‏سرايان معاصر، معروفِ خاص و عام است.

او غزل‏هاي دلنشين بسياري سروده كه يادگار نخستين عشق آتشين اوست. عشق
عرفاني نيز در اشعار شهريار مقام والايي دارد و بر بيشتر شعرهاي او سايه افكنده است.
كليات اشعار شهريار متجاوز از ۱۵هزار بيت از قصيده و غزل و مثنوي و قطعه است كه در
سه مجلد به چاپ رسيده است.

شهريار در سال۶۷ در مراسم مجتمع هنر و ادبيات دفاع مقدس به دريافت لوح
دستخط زرين حضرت امام خمینی(ره)، ديپلم افتخار و سكه يادبود مجتمع به‌عنوان برگزيده
شعر، نائل آمد.

اين شاعر شهير سرانجام در ۲۷شهريور۶۷ شمسی در سن ۸۲سالگي در تهران درگذشت
و در مقبره‌الشعراي تبريز به خاك سپرده شد. براي پاسداشت مقام ادبي استاد محمدحسين
شهريار و نكوداشت اين شاعر پرآوازه، سالروز درگذشت وي برابر با ۲۷شهريور، به‌عنوان
«روز شعر و ادب فارسي» نام‌گذاري شده است.