به گزارش خبرنگار سینمایی خبرگزاری صبا، سحر عصرآزاد منتقد سینما در یادداشتی به تحلیل فیلم سینمایی «شیرجه بزرگ» ساخته کریم لک‌زاده پرداخت. این فیلم سینمایی که متقاضی حضور در سی و نهمین جشنواره ملی فیلم فجر بود از این رقابت حذف شد تا کمتر اثر مستقل و هنری در این رویداد حضور داشته باشد.

سحر عصرآزاد در این یادداشت آورده است: «شيرجه بزرگ» فيلمی بديع در سينمای تک ژانری ايران است كه تلاش می‌كند پيشنهادی جديد به مخاطب خود براي يک همراهی و تجربه متفاوت بدهد.

نخستين فيلم بلند سينمايی كريم لک‌زاده پس از «قيچي» و «كله سرخ»؛ كه به دليل ويديويی بودن در كارنامه سينمايی او محسوب نمی‌شوند! بر اساس فيلمنامه‌ای به قلم خودش ساخته شده كه به سفر تمثيلی زنی برای يافتن گمشده‌اش می‌پردازد.

لک‌زاده كه به تداخل جهان رئال و سوررئال ذهن بر بستر درام‌ها‌ی مختلف دلبستگی خاصی دارد، در «شيرجه بزرگ» طراحی ويژه‌ای برای مسير حركت داستان خود دارد. فيلم در جهان رئال آغاز می‌شود و كاراكتر محوری خود؛ مريم را در محيط كار و روابط جهان واقعی ترسيم می‌كند.

اما در ادامه با جستجوی زن برای يافتن گمشده‌اش به تدريج نشانه‌ها و كدهای جهان سوررئال وارد كار شده و اين سفر تمثيلی را رنگی از ذهنيت و تخيل می‌زنند تا جايی كه تنها قهرمان فيلم می‌ماند و جهان سوررئال و تخيل محض كه در صحنه فينال انتظار مريم را می‌كشد تا خود را به ناممكنی آن بسپارد.

با تكيه بر الگوی آشنای سفر كه منزلگاه‌هايی برای مواجهه قهرمان با جلوه‌هايی جديد و متفاوت از زندگی را فراهم می‌كند، اينجا هم قصه‌ها و كاراكترهايی فرعی كه برای اين سفر پر پيچ و خم و البته طولانی طراحی شده‌اند، در خدمت هدف‌گذاری اوليه و حركت به سوی جهان ذهنی و خودشناسی ضمنی مريم حركت می‌كنند.

چه بسا اگر فيلمساز با ايجاز و تلخيص بيشتر فيلم را مورد بازنگری قرار می‌داد و منزلگاه‌ها و كاراكترهای فرعی را محدودتر كرده و دست به انتخاب بين آن‌ها می‌زد، می‌توانست روندی پوياتر با ريتمی پرشتاب‌تر به كار بدهد. بخصوص كه اين ريتم و پويايی منجر به خوانشی ملموس از سوررئال با تكيه بر الگوی جستجوگری می‌شد كه تامل برانگيزتر بود.

سونيا سنجری بازيگر جوانی است كه در فيلم‌های كوتاه و تجربی متعددی خوش درخشيده و حسرت تماشای او در نقش محوری يک فيلم بلند سينمايی همواره با من بود.

اين جای خالی با حضور او در نقش محوری فيلم «شيرجه بزرگ» پاسخ گرفت. او در نقش زن محوری بدون اغراق و درشت نمايی؛ حركت ظريف جهان فيلم از رئاليسم به سورئاليسم را با بازی يكدست و روان خود ملموس و باورپذير كرده و از خود شمايلی چندوجهی به جای می‌گذارد.»

انتهای پیام/