دوست در کتاب «در چنگال کابوس» سعی کرده است به شکلی تازه از نگارش دست پیدا کند که میان روایت داستانی و غیر داستانی در حرکت است.

در این کتاب جان دوست که ساکن شهر بوخوم آلمان است خود را در میان بحرانی تازه و عالمگیر کشف می‌کند؛ در میان بحران کرونا که به گفته خودش او را ناگزیر از نوشتن می‌کند، ناگزیر از ثبت آنچه بر سر خود و جهان پیرامونش آمده است و او به عنوان نویسنده باید آن را ثبت کند.

جان دوست در این کتاب مشاهده و مستند‌نگاری را در خدمت جذب و جلب جزییات در آورده است. جزییاتی که تا پیش از این در فضاسازی داستانی به کمک او می‌آمد و در این کتاب در خدمت روایت مستند او از جهان پیرامونی‌اش در مقابله با پاندمی کرونا می‌آید.

دوست به دلیل سابقه خود در تالیف و ترجمه و حتی شاعری در این روایت‌ها سعی کرده است از تلفیق این داشته‌ها به زبانی اختصاصی و تازه برای روایت دست پیدا کند.

خود او در بخشی از کتاب در این زمینه می‌گوید که برای نگارش این کتاب ناچار از فروشکستن خودش شده و دوباره از نو وجود خودش را ساخته است تا بتواند انسان‌هایی را که در هنگامه پاندمی میلی شدید و عجیبی به اموری مانند خرید پیدا کرده‌اند، کشف، ثبت و در نهایت مستند‌نگاری کند.

این کتاب سی روایت و روز نوشت از سی روز نخست ورود موج کرونا به اروپا و به طور مشخص محل اقامت جان دوست در آلمان را روایت می‌کند و نویسنده نگاهی مردم‌شناسانه و در عین حال شاعرانه به این موضوع داشته است.

جان دوست در این کتاب دائم در حال تغییر مسیر دادن از مقام نویسنده و شاعر به گزارشگر و برعکس است. او روایتش از پاندمی کرونا را به شکلی سامان داده است که مخاطبش به هیچ کدام از این ۲ ژانر به صورت صرف برخورد نمی‌کند؛ گاهی از پاندمی در آلمان می‌گوید و در همان لحظه از آلمان مخاطب خود را به منطقه کوبانی و آیین‌های مردم و جوانانش می‌کشاند و پس از آن دوباره مخاطب را به دل حادثه می‌کشاند.

انتهای پیام/