ناصر ارباب/صبا، آنچه در این عکس دیده می‌شود، بیش از یک قاب مستند است؛ در یک سو، نوای سنج و دمام و حضور مردمی که گرد اجرای آیینی حلقه زده‌اند و در سوی دیگر، نگاره‌ای که با رنگ و حرکت، واقعه‌ای تاریخی را به زبان تصویر روایت می‌کند. گویی صدا و تصویر، دو روایت متفاوت از یک حقیقت واحد هستند؛ حقیقتی که قرن‌هاست در حافظه فرهنگی ایرانیان زنده مانده است.

«خیمه هنر» تلاش می‌کند همین پیوند را به نمایش بگذارد؛ پیوندی میان نمایش، موسیقی، تعزیه، پرده‌خوانی، شعر و هنرهای تجسمی. در این محفل، هنر نه در قالب اجراهای جداگانه، بلکه در گفت‌وگویی میان رسانه‌های مختلف شکل می‌گیرد؛ گفت‌وگویی که مخاطب را از تماشاگر صرف به همراه و هم‌دل این روایت‌ها تبدیل می‌کند.

شاید مهم‌ترین ویژگی «خیمه هنر» همین باشد؛ اینکه هنر عاشورایی را از صحنه‌های رسمی به میان مردم می‌آورد و محوطه تئاتر شهر را به مکانی برای تجربه مشترک سوگ، روایت و زیبایی‌شناسی آیینی بدل می‌کند؛ جایی که هر اجرا، هر نغمه و هر تصویر، تکه‌ای از یک روایت بزرگ‌تر را پیش چشم مخاطب می‌گذارد./عکس: سیامک سقایی