به گزارش خبرنگار صبا، نوروز ۱۴۰۵ در حالی آغاز شد که فضای عمومی کشور بیش از هر زمان دیگری تحت تأثیر شرایط جنگی و اتفاقات سنگین هفته‌های پایانی سال قرار داشت. همین وضعیت باعث شد حال‌وهوای برنامه‌های تحویل سال نیز از الگوی سال‌های گذشته فاصله بگیرد؛ جایی که دیگر شادیِ صرف پاسخگوی حال مخاطب نبود و رسانه ناچار بود میان امید، همدلی و واقعیت‌های جاری، تعادلی تازه پیدا کند.

در این میان، شبکه‌ها هرکدام تلاش کردند به‌نوعی به این فضا واکنش نشان دهند. شبکه ۳ با تکیه بر یک برنامه پرمخاطب، بیشتر بر حفظ ریتم و جذب توجه مخاطب تمرکز داشت. شبکه ۲ با حضور مهمانان مردمی، فضای نزدیک‌تری به بدنه جامعه ایجاد کرد و شبکه یک نیز با رویکردی حماسی، متناسب با شرایط پیش رفت. شبکه قرآن هم با پخش زنده از حرم رضوی، مسیر معنوی خود را ادامه داد و برای بخشی از مخاطبان، انتخابی آرام‌تر بود.

در این میان، برخی رویکردها بیش از دیگران به حال‌وهوای این روزها نزدیک شدند. از جمله شبکه نسیم که به‌جای شلوغی‌های مرسوم، بر گفت‌وگوهای ساده‌تر و کم‌تکلف‌تر تکیه داشت. حضور محمدرضا شهیدی‌فرد به‌عنوان مجری، به این فضا کمک کرد؛ اجرایی که تلاش می‌کرد بدون اغراق در هیجان، ارتباطی روان‌تر میان مهمان و مخاطب شکل دهد.

ساختار برنامه نیز در همین راستا طراحی شده بود؛ گفت‌وگوهای جداگانه با مهمانان و پرهیز از ازدحام، باعث شد تمرکز بیشتری روی محتوا شکل بگیرد. این انتخاب شاید در مقایسه با برخی برنامه‌های پرتحرک‌تر، آرام‌تر به نظر برسد، اما در مجموع با فضای ذهنی جامعه در این مقطع همخوانی بیشتری داشت و امکان همراهی تدریجی‌تری را برای مخاطب فراهم می‌کرد.

در نهایت، آنچه از مجموعه برنامه‌های امسال برمی‌آید، تلاشی برای بازتعریف ارتباط با مخاطب در شرایطی متفاوت است. به نظر می‌رسد هرچه این ارتباط به سمت سادگی، صداقت و درک موقعیت نزدیک‌تر شده، خروجی نیز قابل‌قبول‌تر از کار درآمده؛ مسیری که در برخی نمونه‌ها، نشانه‌هایی از آن بیش از سایرین دیده شد.
ساختار و دکور برنامه نیز در همین مسیر تعریف شده بود؛ گفت‌وگوهای تک‌به‌تک، بدون شتاب و بدون ازدحام مهمانان، فرصتی فراهم کرد تا هر سوژه به‌درستی دیده و شنیده شود. این آرامش در فرم، در کنار ترکیب مهمانان از هنرمندان تا سوژه‌های احساسی مانند خانواده شهدا، باعث شد برنامه نه‌تنها با شرایط جنگی و فضای ذهنی جامعه هم‌راستا باشد، بلکه بتواند نوعی همراهی واقعی با مخاطب ایجاد کند؛ همراهی‌ای که نه در هیجان اغراق‌شده، بلکه در درک موقعیت شکل می‌گیرد.