علی ایزدی؛صبا/، سالی که گذشت، نه تنها ایام کوچ فیزیکی مجموعه‌ای از پیشکسوتان، بلکه دوران خاموشی شماری از نظریه‌پردازان، مولفان و تکنسین‌های جریان‌ساز سینما، تئاتر و دوبلاژ ایران بود که هر یک نقشی تعیین‌کننده در تثبیت هویت مدرن هنر معاصر ایفا کردند.

غروب معماران موج نو؛ از جنوب تا غربت
تقویم فرهنگی ۱۴۰۴ با نام دو غول بی‌بدیل سینما و ادبیات نمایشی گره خورد که فقدانشان، خسرانی جبران‌ناپذیر برای ساختار روشنفکری ایران محسوب می‌شود. ناصر تقوایی، نویسنده و کارگردان کمال‌گرای سینمای موج نو، در پاییز امسال در حالی چشم از جهان فروبست که کارنامه گرانسنگ او به لحاظ کیفی، همچنان معیار استانداردهای هنری در سینما شناخته می‌شود. او که از خطه جنوب و فضای روشنفکری دهه ۴۰ و ۵۰ برآمده بود، تا واپسین روزهای حیات بر استقلال نگاه هنری خویش پای فشرد.
دی‌ماه نیز خبر درگذشت بهرام بیضایی، پژوهشگر سترگ و کارگردان صاحب‌سبک تئاتر و سینما، فضای فرهنگی را در بهت فرو برد. بیضایی که سال‌های پایانی عمر را دور از وطن سپری کرد، همزمان با سالروز تولدش، میراثی عظیم از متون نمایشی و پژوهش‌های اساطیری را برای تاریخ هنر ایران به یادگار گذاشت و در غربت آرام گرفت.

خزانِ صحنه و کوچ بازیگران خاطره‌ساز
در حوزه هنرهای نمایشی، هادی مرزبان، کارگردان باسابقه که دهه‌ها بر استمرار تئاتر متکی بر ادبیات ملی پافشاری کرد، در پی یک دوره بیماری درگذشت. تئاتر ایران همچنین داغدار ایرج صغیری، چهره ماندگار و از بنیان‌گذاران تئاتر آیینی جنوب (بوشهر) و یعقوب صباحی، بازیگر نجیب و بااخلاق صحنه‌ها بود که فقدانشان ضایعه‌ای بزرگ برای تئاتر دانشگاهی و حرفه‌ای به شمار می‌رود.

در ساحت بازیگری، سال ۱۴۰۴ با کوچ چهره‌هایی همراه بود که خاستگاه اصلی اکثر آن‌ها «تئاتر» بود و بعدها در سینما و تلویزیون به شمایل‌هایی مردمی بدل شدند:
– عنایت بخشی؛ بازیگر مقتدر و پیشکسوتی که همکاری با معتبرترین کارگردانان تاریخ سینمای ایران را در کارنامه داشت و حضورش همواره وزنه اعتبار آثار نمایشی بود.
– محمد کاسبی؛ هنرمندی که از پایه‌گذاران نهادهای هنری پس از انقلاب بود و در سال‌های پایانی عمر، دغدغه‌های اجتماعی را بر فعالیت حرفه‌ای مقدم داشت.

خاموشی طنین‌های جادویی و تکنسین‌های مؤلف
بخش دیگری از سوگ‌نامه امسال به حوزه دوبلاژ و صدا اختصاص داشت. خاموشی اساتید منوچهر والی‌زاده و سعید مظفری، به معنای پایان بخشی از دوران طلایی دوبلاژ ایران است؛ صداهایی که بخشی از هویت شخصیت‌های جهانی را در ذهن مخاطب ایرانی ترسیم کردند.
همچنین در بخش فنی، سینماگران در سوگ نظام‌الدین کیایی* نشستند؛ صدابردار مؤلفی که با درک عمیق از اتمسفر صحنه، در شکل‌گیری برخی از ماندگارترین آثار تاریخ سینمای ایران نقشی کلیدی داشت.

سال ۱۴۰۴ در حالی به پایان می‌رسد که صندلی‌های بسیاری در تالارهای هنر خالی مانده است، اما میراث هنری این جان‌های آگاه، بخشی تفکیک‌ناپذیر از اطلس فرهنگی ایران باقی خواهد ماند. یادشان مانا و نامشان جاودان.