کیکاووس زیاری /صبا: همسر دووال در متنی تأثربرانگیز و احساسی خبر درگذشت او را منتشر کرد.
او نوشت: «دیروز با همسر دوست‌داشتنی‌ام، دوستی گرامی و یکی از بزرگ‌ترین بازیگران دوران معاصر وداع کردیم. باب آرام و مسالمت‌آمیز، در خانه‌اش و در حالی که در احاطه عشق و آرامش بود، درگذشت. برای دنیا او بازیگری برنده اسکار و قصه‌گو بود و برای من، به زبانی ساده، همه‌چیز بود.»

به گفته منتقدان سینمایی، سبک ناتورئالیستی بازیگری دووال ـ که هم‌نسل بزرگانی چون رابرت دنیرو، داستین هافمن، جین هکمن و آل پاچینو بود ـ چهره‌ای متفاوت از او ارائه داد و باعث شد نامش در فهرست بازیگران درجه‌یک و خلاق قرار گیرد.

دووال که هفت بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد، با فیلم «کشتن مرغ مقلد» در سال ۱۹۶۲ نخستین نقش مهم و حضور سینمایی خود را تجربه کرد. پس از آن و در دهه هفتاد، در شماری از مهم‌ترین و برجسته‌ترین محصولات سینمایی ظاهر شد.

پیوستن او به جمع همکاران فرانسیس فورد کاپولای جوان در سال ۱۹۶۹ را می‌توان نقطه عطف کارنامه هنری‌اش دانست؛ سالی که در «مردم بارانی» این فیلمساز بازی کرد.
یک سال بعد، حضور در درام ضدجنگ و جنجالی «مش» ساخته رابرت آلتمن، نام دووال را در سطح وسیع‌تری بر سر زبان‌ها انداخت. با این حال، این «پدرخوانده» در سال ۱۹۷۲ بود که از دووال یک ستاره مؤلف تمام‌عیار ساخت.او در قسمت دوم این اثر کلاسیک نیز در سال ۱۹۷۴ ظاهر شد و همچنین نقش اصلی فیلم بعدی کاپولا، «مکالمه»، را بازی کرد. منتقدان سینمایی بازی دووال در نقش یک مدیر اجرایی بی‌رحم و سودجوی شبکه‌های تلویزیونی در «شبکه» (۱۹۷۶) را به‌شدت تحسین کردند.دووال در سال‌های بعد، با وجود بالا رفتن سن، از بازیگری کناره نگرفت و همچنان در نقش‌های مکملِ فیلم‌های متعدد ظاهر شد و هم‌زمان با سریال‌های تلویزیونی نیز همکاری داشت.او در کنار اسکاری که برای ایفای نقش یک خواننده سابق موسیقی محلیِ دائم‌الخمر در «بخشش‌های محبت‌آمیز» در سال ۱۹۸۳ دریافت کرد، موفق به کسب جایزه بفتا (اسکار انگلیسی) و چهار گلدن‌گلوب نیز شد.