پگاه زارعی/ صبا؛ محمد جلیلوند، منتقد سینما و تلویزیون، درباره فصل دوم سریال «وحشی» به کارگردانی هومن سیدی، گفت: یکی از مشکلات همیشگی فیلم‌ها و سریال‌های ایرانی ـ که بارها درباره آن صحبت و نوشته شده ـ مسئله فیلمنامه و قصه است. به همین دلیل، بسیاری از سریال‌هایی که در تعداد قسمت‌های بالا، مثلاً ۲۰ یا ۳۰ قسمت تولید می‌شوند، معمولاً از اواسط کار دچار تکرار می‌شوند و قصه آن‌ها جذابیت اولیه را از دست می‌دهد. اغلب با شروع‌های خوب و پایان‌بندی‌های ضعیف مواجه‌ایم.

وی افزود: همین مسئله باعث شده در سال‌های اخیر، سریال‌ها به سمت مینی‌سریال‌ها حرکت کنند؛ آثاری با ۸ یا ۱۰ قسمت. اگر نمونه‌های موفق سریال‌های پلتفرمی یکی دو سال اخیر را مرور کنیم، می‌بینیم آن‌هایی که بیشترین موفقیت را داشته‌اند، غالباً در قالب مینی‌سریال ساخته شده‌اند؛ مثل سریال «در انتهای شب».

این منتقد ادامه داد: با این حال، گاهی اتفاق‌های دیگری هم می‌افتد؛ یعنی سریال‌هایی ساخته می‌شوند که آن‌قدر جذابیت دارند که به فصل‌های دوم و سوم هم می‌رسند. مهم‌ترین نمونه‌اش سریال «وحشی» به کارگردانی هومن سیدی است. فصل اول این سریال در ۸ قسمت پخش شد و آن‌قدر بازخوردهای مثبتی گرفت که فصل دوم آن ساخته شد؛ فصلی که در حال حاضر دو قسمت از آن پخش شده و حتی صحبت‌هایی درباره تولید فصل سوم و چهارم هم مطرح است.

جلیلوند اذعان داشت: در همین دو قسمت ابتدایی فصل دوم، هومن سیدی قصه را به سمتی می‌برد که در امتداد فصل اول است. قهرمان سریال، داوود اشرف، از زندان آزاد می‌شود و وارد گروهی می‌شود که یک گنگ شبه‌مافیایی و پر از ابهام است. اصلاً مشخص نیست این گروه دقیقاً چه کار می‌کنند و همین ابهام، در دو قسمت اول، جذابیت بالایی ایجاد می‌کند.

وی افزود: تماشاگر با مجموعه‌ای از اتفاقات پرتنش مواجه می‌شود و نمی‌داند دقیقاً چه چیزی در انتظار داوود اشرف است. در قسمت اول، سکانس‌های مربوط به زندان، تنش‌های موجود در چنین فضایی را به‌خوبی تصویر می‌کند. هومن سیدی حتی تا مرز خط قرمز هم پیش می‌رود و خوشبختانه این جسارت، به مشکلی برای سریال منجر نمی‌شود.

این منتقد تصریح کرد: در واقع قصه از جایی شکل جدی‌تری به خود می‌گیرد که داوود اشرف وارد آن گروه عجیب‌وغریب می‌شود؛ گروهی که هیچ شناختی از آن‌ها ندارد. سکانس تحویل بسته‌ها، که به‌تدریج متوجه می‌شویم پای مواد مخدر و ردوبدل شدن پول در میان است، یکی از نقاط قوت سریال است. این سکانس، هم تنش بالایی دارد و هم اطلاعات مهمی را به‌عنوان کاشت، برای قسمت‌های بعدی در اختیار مخاطب قرار می‌دهد.

جلیلوند گفت: اگر تماشاگر فصل اول «وحشی» بیننده‌ای باهوش باشد، در همین مقطع می‌تواند حدس‌هایی درباره این‌که چه کسی یا چه جریانی پشت این ماجرا قرار دارد بزند؛ البته بدون آن‌که بخواهیم وارد اسپویل شویم یا جزئیات داستانی را لو بدهیم.

وی افزود: نکته مهم «وحشی»، علاوه بر فیلمنامه که  حساب‌شده، کارگردانی دقیق و شسته‌رفته هومن سیدی است. در سکانس‌های زندان، فرم بصری جذاب و دقیقی را می‌بینیم. استفاده درست از نور و فیلم‌برداری درجه‌یک باعث می‌شود تماشاگر تلخی و خفقان فضای زندان را کاملاً حس کند؛ فضایی که انگار با کمبود اکسیژن همراه است.

این منتقد خاطرنشان کرد: وقتی قسمت اول فصل دوم تمام می‌شود، حال و هوای عجیبی به تماشاگر دست می‌دهد؛ انگار خودش وارد آن فضا شده و دوباره بیرون آمده است. این حس، در سریال‌های ایرانی به‌ندرت اتفاق می‌افتد.

جلیلوند گفت: در فصل دوم، سکانسی که به درگیری و تیراندازی ختم می‌شود نیز از نظر دکوپاژ و اجرا بسیار خوب از کار درآمده است. نمونه‌های مشابه این سطح از اجرا در سینما و سریال‌های ایرانی بسیار محدود است. در واقع، آثار ایرانی از منظر استانداردهای سریال‌سازی، حتی از سطح متوسط جهانی هم عقب‌تر هستند و به همین دلیل، «وحشی» از این نظر یک اتفاق مثبت و قابل‌توجه محسوب می‌شود.

وی ادامه داد: نکته مهم دیگر، بازیگران سریال هستند. جواد عزتی، به نظر من، یکی از بهترین نقش‌های دوران حرفه‌ای‌اش را در «وحشی» بازی می‌کند. او به‌خوبی از تمام تجربه‌هایی که در سال‌های گذشته به دست آورده استفاده کرده و شخصیتی را خلق کرده که در عین خاکستری بودن، قهرمانی است که تماشاگر دوستش دارد.

این منتقد مطرح کرد: بدشانسی‌ها و سرنوشت تلخی که در وجود این شخصیت هست و همچنان ادامه دارد، باعث می‌شود مخاطب به او گرایش پیدا کند و حتی با او همذات‌پنداری کند.

جلیلوند گفت: در کنار عزتی، بازیگران نقش مکمل بسیار خوبی هم در سریال حضور دارند. احسان امانی در نقش «نیک» ـ آن زندانی قدیمی که سال‌هاست در زندان حضور دارد ـ بازی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد. همچنین بازیگری که نقش مقابل جواد عزتی را بازی می‌کند و در فصل دوم نقشش پررنگ‌تر شده و همراه اوست، با وجود این‌که پیش‌تر کارگر بوده، آن‌قدر طبیعی و باورپذیر ظاهر می‌شود که تماشاگر به‌راحتی با او ارتباط برقرار می‌کند و دوستش دارد.

وی در پایان تأکید کرد: به نظر من، «وحشی» چه در فصل اول و چه در فصل دوم، یک نقطه عطف در سریال‌سازی پلتفرم‌هاست. این سریال از آن دسته آثاری است که تماشاگر هر هفته، بعد از دیدن یک قسمت، مشتاقانه منتظر قسمت بعدی می‌ماند؛ اتفاقی که بسیار ارزشمند است. از این منظر، «وحشی» بهترین سریالی است که در حال حاضر در میان آثار پلتفرمی در حال پخش می‌بینیم