به گزارش صبا، در این نمایش، لیلا برخورداری، سوسن پرور، وحیدرضا صادق‌پور، مرضیهصدرایی و آرزو نادری (به ترتیب حروف الفبا) به ایفای نقش می‌پردازند.

داستان «ویژه بانوان نیست» در یک آرایشگاه زنانه می‌گذرد؛ جایی که بنا بهتأکید مالک ساختمان، ورود هرگونه مردی به آن ممنوع است. اما یک مشکلفنی، پای لوله‌کشی را به این فضای زنانه باز می‌کند و او برای حضور درآرایشگاه، ناچار می‌شود خود را به‌نوعی عضوی از جامعه زنان معرفی کند؛موقعیتی که زمینه‌ساز شکل‌گیری موقعیت‌های کمدی و در عین حال انسانینمایش می‌شود.

کیمیا خلج، نویسنده نمایش «ویژه بانوان نیست»، درباره شکل‌گیری ایده اولیه این اثر گفت: جرقه نخست این نمایشنامه به خاطره‌ای واقعی و مربوط به حدود ۱۰ تا ۱۲ سال پیش بازمی‌گردد؛ زمانی که هنوز دانش‌آموز دبیرستان بودم. مادرم پس از مراجعه به یک آرایشگاه زنانه، با حالتی کلافه به خانه برگشت و تعریف کرد که به دلیل مشکل لوله‌کشی و قطع آب، رنگ روی موی مشتریان مانده بود و آرایشگر و خانم‌ها نگران شده بودند. در نهایت یک لوله‌کش مرد برای تعمیر وارد آرایشگاه شده و کارش را انجام داده بود و رفته بود. همان موقع این اتفاق ساده برای من جالب شد؛ اینکه یک مرد وارد فضایی کاملاً زنانه می‌شود و با اتمسفری مواجه است که هیچ نسبتی با جهان کاری و ذهنی او ندارد. این تصویر از همان زمان در ذهنم ماند.

خلج افزود: همیشه به این فکر می‌کردم که ورود یک مرد با شغلی کاملاً فنی، خسته از روزمرگی، و احتمالاً ناآشنا با مقوله زیبایی، به فضایی لطیف و زنانه مثل آرایشگاه، چقدر می‌تواند موقعیت‌ساز و به‌خودیِ‌خود کمدی باشد. این ایده سال‌ها در ذهنم باقی ماند تا اینکه سال گذشته در گفت‌وگویی با دوستانی که به دنبال یک نمایشنامه کمدی با محوریت زنان بودند، این طرح را مطرح کردم. آن‌ها ایده را بسیار دوست داشتند و من نگارش متن را آغاز کردم، اما به دلایل مختلف همکاری‌مان به نتیجه نرسید. در نهایت این ایده با همراهی تیم فعلی و با سعید حشمتی و علی اکباتانی به اجرا رسید.

این نویسنده درباره رویکرد خود در خلق فضای کمدی توضیح داد: از ابتدا تصمیم نداشتم با زور و تلاش تصنعی مخاطب را بخندانم. مبنای من این بود که متن، متنی شیرین باشد؛ جایی مخاطب قهقهه بزند، جایی لبخند بزند و جایی حتی قرار نباشد کمدی حاکم باشد و مخاطب فکر کند یا بغض کند. فضای آرایشگاه زنانه و حرف‌هایی که در چنین فضایی رد و بدل می‌شود، از مسائل خانوادگی و اجتماعی گرفته تا موضوعات فرهنگی، سیاسی یا محیط زیستی، ذاتاً نوعی شیرینی با خود دارد. من فقط سعی کردم با ریزه‌کاری‌هایی این فضا را پررنگ‌تر کنم، نه اینکه از ثانیه اول تا آخر مخاطب را مجبور به خندیدن کنم.

خلج ادامه داد: کمدی در این نمایش بر اساس موقعیت و شخصیت جلو می‌رود. بعضی کاراکترها اغراق و بزرگ‌نمایی دارند و همین موضوع کمدی را شکل می‌دهد، اما هدف اصلی، خلق موقعیت‌هایی شبیه زندگی واقعی است.

این نویسنده با اشاره به شرایط اجتماعی امروز گفت: واقعیت این است که حال جامعه خوب نیست؛ از بی‌آبی و بی‌برقی گرفته تا گرانی و اتفاقات تلخی که پشت سر گذاشته‌ایم، همه این‌ها به اندازه کافی روح ما را خسته کرده است. من فکر می‌کنم کمدی، به‌خصوص در چنین شرایطی، تأثیر بسیار زیادی دارد و حتی انتقاد کردن به زبان طنز می‌تواند اثرگذارتر باشد. در فرآیند نگارش تلاش کردم حرف‌هایی را که از دل مردم بیرون می‌آید، در قالب شوخی و طنز از زبان شخصیت‌ها بیان کنم؛ طنزی که گاهی تلخ است، اما هم مخاطب را می‌خنداند و هم وادار به فکر کردن می‌کند.

کیمیا خلج تأکید کرد: به نظرم کمدی زمانی موفق است که آینه‌ای از زندگی و جامعه مخاطب باشد. وقتی تماشاگر خودش، خانواده‌اش یا اطرافیانش را روی صحنه می‌بیند، همذات‌پنداری می‌کند و همین همراهی، تأثیر کار را بیشتر می‌کند.

او درباره کلیشه رایج در مورد آثار کمدی گفت: این تصور که نمایش‌های کمدی متن جدی یا ساختار مشخصی ندارند، درست نیست. قصه «ویژه بانوان نیست» در اصل یک بحران را روایت می‌کند و ذاتاً کمدی نیست. شوخی‌ها و لحظات طنز در مسیر روایت و از دل موقعیت‌ها بیرون می‌آیند. من به طنزهایی علاقه دارم که پایه‌ای جدی دارند و کمدی از دل زندگی واقعی شکل می‌گیرد.

این نویسنده درباره سختی‌های نوشتن نمایشنامه بیان کرد: نوشتن متن نمایشی مثل ساختن یک ساختمان است؛ باید پی و پایه محکمی داشته باشد تا از همان ابتدا مخاطب با اثر همراه شود. اگر جرقه اولیه زده نشود، مخاطب تا پایان همراه نخواهد ماند. ایده جذاب، دیالوگ‌های به‌روز و شناخت مخاطب امروز بسیار مهم است. مخاطب امروز باهوش‌تر است، انتخاب‌های بیشتری دارد و بازار رقابت بسیار داغ‌تر از گذشته است.

خلج در ادامه گفت: این نمایشنامه چندین بار بازنویسی شد. پیشنهادهای کارگردان، تهیه‌کننده و حتی بازیگران در طول تمرین‌ها در متن اعمال شد و همه چیز با همفکری جلو رفت. من در تمام این مسیر تلاش کردم متن، ریتم و قصه به بهترین شکل ممکن شکل بگیرد.

او درباره دشواری نوشتن کمدی توضیح داد: کمدی نوشتن واقعاً کار سختی است، چون شوخی‌ها ممکن است به‌راحتی سوءبرداشت ایجاد کنند. گاهی با اغراق یا شوخی با یک قشر، عده‌ای تصور می‌کنند قصد توهین وجود دارد، در حالی که ذات کمدی، کاریکاتور کردن و بزرگ‌نمایی ویژگی‌هاست، نه بی‌احترامی. به همین دلیل کمدی نوشتن شجاعت می‌خواهد.

کیمیا خلج درباره بازخورد مخاطبان گفت: تا این لحظه بیشتر از ۱۰ هزار نفر نمایش را دیده‌اند و طبیعتاً نمی‌شود همه را راضی نگه داشت. با این حال، بخش عمده بازخوردها مثبت بوده است. مخاطبانی داشتیم که چندین بار نمایش را دیدند یا از شهرستان برای تماشای کار آمدند. من تقریباً هر شب در اجرا حضور دارم و واکنش مخاطب را از نزدیک می‌بینم.

این نویسنده در پایان اظهار داشت: دیدن اینکه مخاطب بعد از اجرا تشکر می‌کند و می‌گوید برای مدتی حالش خوب شده و خندیده، برای من بزرگ‌ترین پاداش است. احساس می‌کنم با توجه به تجربه و شرایط فعلی‌ام، وظیفه‌ام را انجام داده‌ام. قطعاً مسیر طولانی‌تری در پیش دارم و باید بیشتر یاد بگیرم، اما از نتیجه این کار و همراهی گروه، رضایت دارم و خدا را شکر می‌کنم.