به گزارش صبا، صحبت از روز ملی سینماست و برنامه‌ای متفاوت که به مدت یک هفته در محل باغ کتاب برگزار شد؛ رویدادی که این بار نه توسط نهادهای رسمی، بلکه به همت بخش خصوصی شکل گرفت و از همان ابتدا اعلام شد عواید آن صرف امور خیریه همچون خرید لوازم‌التحریر برای کودکان نیازمند خواهد شد.

اما جزییات این برنامه چه بود؟
در هفته‌ای که گذشت، به مناسبت روز ملی سینما، هفت اثر از فیلم‌های ماندگار سینمای ایران همچون «مکس»، «گلنار»، «بی‌پولی» و چند فیلم دیگر، در همکاری مشترک میان «سینماتیکت» و پردیس سینمایی باغ کتاب وابسته به موسسه تصویرشهر روی پرده رفت. نکته مهم این بود که پس از نمایش هر فیلم، جلسه گفت‌وگو و پرسش و پاسخ با عوامل آن فیلم برگزار می‌شد؛ فضایی صمیمی که مخاطبان می‌توانستند پرسش‌هایشان را مستقیم از عوامل اثر بپرسند و پاسخ صریح آن‌ها را بی‌واسطه بشنوند.

این برنامه در شرایطی برگزار شد که تنها اقدامات نهادهای رسمی برای روز ملی سینما نیم‌بها شدن بلیت سینماها برای مردم و برگزاری جشن صنفی توسط خانه سینما برای هنرمندان بود. تفاوت مهم این رویداد با جشن خانه سینما در این بود که مردم هم جزئی از آن بودند. در هفت شب متوالی، علاقه‌مندان سینما توانستند در کنار هنرمندان محبوبشان حضور داشته باشند، فیلم‌هایی را که زمانی روی پرده خاطره ساخته بودند دوباره تماشا کنند و بعد هم در فضایی خودمانی پای صحبت‌ها و خاطرات خالقان این آثار بنشینند.

تجربه‌ای که الگو شد
این شکل از برگزاری، از جهات مختلف اهمیت دارد. نخست آنکه به نظر می‌رسد برای متولیان برنامه هزینه زیادی نداشت، اما توانست ارزشی فرهنگی و اجتماعی بیافریند. دوم اینکه نشان داد مردم نه تنها مصرف‌کننده آثار فرهنگی‌ هستند، بلکه علاقه‌مندند در فرآیند گفت‌وگو و تعامل با هنرمندان هم سهیم شوند. چنین تجربه‌ای باعث می‌شود مخاطب حس نزدیکی بیشتری با سینما داشته باشد و ارتباطش با هنر فراتر از خرید یک بلیت یا تماشای یک فیلم صرف باشد.

از سوی دیگر، برگزاری چنین برنامه‌هایی بار دیگر لزوم سپردن بخشی از امور فرهنگی و هنری به بخش خصوصی را یادآوری می‌کند. چرا؟ زیرا بخش خصوصی، به دلیل ماهیت چابک‌تر و انعطاف‌پذیرتر خود، قادر است در زمانی کوتاه برنامه‌هایی خلاقانه طراحی و اجرا کند و اتفاقا قابلیت بالاتری برای همراه کردن چهره‌ها و هنرمندان در سطوح مختلف با خود را دارد. برخلاف ساختارهای رسمی که گاه گرفتار تشریفات اداری و محدودیت‌های مالی‌ هستند، بخش خصوصی می‌تواند سریع‌تر تصمیم بگیرد و ایده‌ها را به عمل برساند. پیوند دادن این رویداد با امور خیریه نیز یک بعد دیگر از ماجرا بود که باعث شد مشارکت اجتماعی سهم پررنگ‌تری پیدا کند و سینمادوستان با انگیزه‌ای مضاعف در سلسله نمایش‌ها و نشست‌های بعد از آن سهیم شوند. مخاطب هنگام خرید بلیت، علاوه بر لذت فرهنگی، از این احساس برخوردار بود که سهمی کوچک در حمایت از کودکان نیازمند ایفا کرده است.