به گزارش خبرنگار تئاتر صبا ، در برخورد با نمایش «گالیله» ، در ابتدا با متنی از نمایشنامه‌نویس معروف و شهره جهان درام رو به رو هستیم به نام «برتولت برشت». «گالیله» اثری که جزو دسته نمایشنامه‌های پداگوژی «آموزشی» برشت قرار می‌گیرد و مضمون مد نظر درام‌نویس در مسیر انتقال یافتن به ذهن همه مخاطبان مقصدی یکسان در پیش دارد و از این حیث ما با چند برداشتی بودن روایت رو به رو نیستیم و می‌توانیم بر ابعاد دیگر نمایش متمرکز شویم.

در کارگردانی با خلاقیت‌هایی نظیر استفاده از گروه فرم در ساخت و ارائه تصاویری هستیم که از زیاده‌گویی و مدام شنیدن جلوگیری می‌کند و در میان هجوم حرف‌های مهم و نقاط عطف نمایش لحظاتی با دیدن تصاویر خلق شده توسط تیم فیزیکالیست حاضر در صحنه فرصت و بستری مهیا شود برای هضم آنچه از شروع تا به حال نمایش شنیده شده است.

علاوه بر این موضوع با نکته مهمی در این نمایش رو به رو هستیم به نام «ریتم» همان چیزی که در مسیر درست خودش پیش می رود و فراز و فرودی خارج از قالب نمایش ندارد و به هیچ وجه فالش نمی شود و این همان موضوعی است که نمایش های بسیاری در حفظ و اشاعه ریتم در صحنه با ضعف رو به رو هستند.

طراحی نور جزو شاخصه‌های برجسته نمایش است که فضا سازی می‌کند و جور صحنه‌آرایی ضعیف نمایش را به دوش می‌کشد و مارا به مکان و زمان‌های مختلف می‌برد و علاوه بر نور، ویدیوهای طراحی شده که توسط ویدیو پروژکتور بصری می‌شود از عواملی است که سبب آداپتاسیون شیوه اجرایی نمایش از شیوه های کلاسیک به مدرن است.

بازیگران مکمل نمایش نیز در قامت کاراکترهای محول شده موفق عمل می‌کنند. بازیگرانی چون «صدف اسپهبدی» ، «شهروز دل افکار» و به‌ویژه «محمد نادری» که بیش از همه قدرت یک تئاتری با تجربه را نمایان می‌کند.

و اما «فرهاد آییش» که یک تنه هر صحنه‌ای را به بهترین شکل ممکن می‌گرداند؛ بازیگری که سن و سال نمی‌شناسد و قدرت او بر روی صحنه همچنان مثال زدنی است و کلاس درسی برای بازیگران جوان و هنرجویان و دانشجویان بازیگری است. با بیانی که باورپذیر نیست در سالنی با ابعاد وسیع و عریض، این چنین واضح و رسا به گوش تمامی تماشاگران در هر دریف و حتی در بالکن برسد.  بدن نیز چون بیان بی نظیر است و با گالیله‌ای بر روی صحنه طرف هستیم که همه ابعاد آن با فکر و تجربه خلق شده است و همین امر باعث می‌شود که چشم مخاطب لحظه‌ای از صحنه جدا نشود و تا پایان این نمایش طولانی تماشاگر بماند و سالن را ترک نکند آن هم در روزگاری که صبر و آستانه تحمل و حوصله‌مان کم شده است.

«طراحی صحنه» می‌توانست بهتر و کامل تر ظاهر بشود و در خلق فضاسازی بیشتر به «گالیله» یاری برساند و پخته‌تر باشد. پخش ترانه ای با صدای خواننده ی داخلی در نمایشی که جهان و اتمسفرش کاملا غربی است نیز سبب ناهمگونی می‌شود و قابل پذیرش و درک نیست و بهتر بود که این مورد از نمایش حذف می‌شد.

در کل «گالیله» بستری خوبی برای نفس کشیدن در جهان تئاتر پایتخت است، در میان انبوهی از توده‌های سمی و آلوده ایجاد شده توسط نمایش‌های ضعیف و غیر قابل تحمل حاضر در صحنه، «گالیله» را ببینیم نه تنها برای آشنایی بیشتر با یک پرتره علمی بلکه برای آشنایی با اثری که شایسته احترام است و برای شعور و وقت مخاطب ارزش قائل می‌شود.

علی حیدری