به گزارش خبرنگار سینما صبا، در برخورد با فیلم «آپاراتچی» با اثری رو به رو هستیم که از طنز دهه شصت به خوبی بهره برده است، مواردی از قبیل طراحی لباس، طراحی صحنه، چهره پردازی و … به گونه ای کنار هم قرار گرفته است که فضا به طور مطلوبی انتقال پیدا می‌کند؛ اثری که در فیلمنامه روندی کاملا خطی دارد و همین امر باعث می‌شود فیلمنامه و سیر روایی عاملی باشد که مخاطب انتظار بیشتری از آن دارد زیرا درام قصه خیلی زود دستش برای بیننده رو می‌شود و دیگر مهم نیست «چه می‌شود» و مهم «چگونه شدن» است. فیلمنامه همان چیزی است که می‌توانست مستحکم‌تر شکل بگیرد تا کشش بیشتری از این بعد نیز در مخاطب القا کند.

فیلم در به تصویر کشیدن ذهنیت کهنه پدران یک دهه در مورد هنر و علی‌الخصوص سینما بسیار موفق عمل کرده است، سینمایی که روزگاری از نگاه آنها، منبع فساد تلقی می‌شد و کنایه‌های فیلم به این موضوع شایسته تحسین است.

در کارگردانی، زاویه روایت زاویه اول شخص است و این عاملی است که سبب کمک به انتقال احساسات فیلمساز جوان قصه فیلم به مخاطب است. رویای گرفتن جایزه بر روی سِن تالار وحدت، قرار گرفتن بازیگران چهره جلوی دوربین او و… همه مواردی است که از رویاهای علاقه‌مندان امروز به سینما دور نیست؛مشقت تولید اثر سینمایی چیزی است که در این فیلم به درستی منتقل شده و شاید این موضوع صدای نسل با استعداد امروز هم باشد که تلاش و تقلای همه جانبه برای ساخت فیلم دارد…

«تورج الوند» بازیگری است که حسرت را تا لحظه‌های آخر خوب ایفا می‌کند. حسرت نرسیدن پس از کوششی با تمام وجود… بازیگرانی چون بهنام تشکر، هومن برق نورد، رضا ناجی و مابقی بازیگران، کاتالیزورهای خوبی برای دیده شدن بازی «تورج الوند» هستند. بازیگری که برای این نقش به معنای کلمه کافی است. نه کم است و نه زیاد.

در «آپاراتچی»، دکوپاژ در خدمت روایت است و مانند خود روایت، ساده و بدون آلایش، باعث دلنشنینی این اثر شده اما فیلمبرداری نقطه‌ای است که در آن اثر موفق عمل نمی‌کند و در قسمت‌هایی حرکات دوربین با ضعف همراه است و این همان چیزی است که گاه سبب قطع ارتباط ذهنی با فیلم می شود، دوربین به طور کلی آن طور که باید به فیلم کمک نمی‌کند و از این حیث اثر آسیب دیده است.

در نهایت «قربانعلی طاهرفر» کارگردان این فیلم ، نوید اضافه شدن فیلمساز با استعداد دیگری را به سینما می‌دهد که شاید با این فیلم پختگی بیشتری در او حاصل شده باشد و در اثر بعدی شاهد بلوغی در سینمای این کارگردان تازه نفس باشیم.

«آپاراتچی» را باید دید تا متوجه حرف دل عشاقی شد که سینما را عشق می بیینند و نه شغل ، دیدن این فیلم در ایام نوروز شاید ساعاتی خوش و مفید را برای مخاطب به ارمغان بیاورد تا بیشتر متوجه سینمایی بشود که برای بعضی ها وفا ندارد.

علی حیدری