
عمید صادقینسب؛ شاعر، ترانهسرا و فارغالتحصیل رشته موسیقی؛
متولد اول اردیبهشت سال۱۳۵۴ شمسی بود که فعالیت شعری و ادبی خود را از دهه۷۰ شمسی آغاز
کرده بود. از کتابهای او که در قالب مجموعههای شعر منتشر شدهاند میتوان به «خودم را از چشم تو میبینم»، «کاکتوس روبانزده»،
«چنگیز زنده است هنوز»، «پیامبری نشسته بر کنده بلوط»، «قانون آرامش» و «پرده گوش من
از پنجره آویزان است» اشاره کرد.
شعرهای او از سال۷۲ در نشریات معتبر ادبی و عمومی منتشر میشد.
او همچنین با روزنامههای ایران، ستاره صبح و صدای ملت، همکاری داشت و مدتی هم دبیر
تحریریه نشریه ادبی کلک بود. همچنین از سال۸۱ تا ۸۶ با رادیو و تلویزیون همکاری داشت.
صادقینسب سال۸۷ هم سه کتاب به نشر افراز برای انتشار سپرد اما در آن زمان مجوز این
کتابها صادر نشد و درنتیجه این کتابها منتشر نشدند و خود صادقینسب هم دیگر انتشار
آنها را پیگیری نکرد و از سال ۸۶ تا ۹۴ هیچ کتابی از او منتشر نشد. کتاب داستان «رادیو دروغ نمیگوید»، کتاب داستان «آقای
سازمان ملل» و دو کتاب شعر به نامهای «میخواهم
ستارخان تو باشم» و «دو گردوی کال در کاسه سفید چشمانت» مجوز نشر نگرفتند. کتابهای
صادقینسب در سه دوره جایزه شعر کارنامه، در فهرست نامزدهای نهایی قرار گرفتند. این
شاعر همچنین برنده جایزه شعر عصر پنجشنبه در سال۸۰ به انتخاب منوچهر آتشی شده بود.
صادقینسب در زمینه خوانندگی و آهنگسازی هم فعالیت مستمر داشت و بیش از چهل ترانه خوانده
بود و خودش هم آهنگسازی کرده بود که فقط هفت ترانه از آنها مجوز گرفت و یک آلبوم موسیقی با عنوان «شنیدن سکوت» با صدا،
آهنگسازی و ترانهسرایی خودش در سال۹۰ با همین هفت ترانه با نامهای «آفتابی»، «مولانا
با شعری از مولانا»، «صلح»، «نه سلامی نه علیکی»، «خاتون»، «یه شیش و هشت عجیب» و
«قصهگو» منتشر شد.
بامداد روز یکشنبه ششم اسفندماه؛ در تماسی که خانواده صادقی
نسب با علی جهانگیری؛ یکی از دوستان او میگیرند خبر درگذشت ناگهانی این شاعر و ترانهسرا
را بهعلت نارسایی کلیه اعلام میکنند. پیکر عمید صادقینسب همان روز یعنی ششم اسفند
با حضور دوستان و خانوادهاش در بهشتزهرا(س) تشییع و به خاک سپرده شد. همچنین مجلس
یادبود سوم عمید صادقینسب روز سهشنبه هشتم اسفند۹۶ در مسجد امام صادق(ع) برگزار میشود.